To soczysty zestaw znajomych postaci, które są bardziej chciwe i mniej liczne niż te, które zwykle pojawiają się w historycznych eposach. Ale nie ma noblesse oblige ani dworskiej miłości, nie ma smoków, czarownic-kobiet ani wyolbrzymionych brytyjskich akcentów. Zamiast tego są długi, urazy, bójki, związki, od czasu do czasu naga nimfa i mężczyźni bez końca walczący o pozycję. Jean poślubia Marguerite, aby zwiększyć swój prestiż i bogactwo; Jacques wzbogaca się, prosząc o łaskę Pierre'a. Ze swojej strony Marguerite jest przekazywana z ojca na męża, który później, w zaskakującym momencie, każe jej publicznie pocałować Jacquesa jako dowód, że Jean odzyskał dobrą wolę wobec jego wroga. To katastrofalny gest.

Akcja opowieści jest instynktowna i nieubłagana; atmosfera szara i gęsta od intryg. Scott lubi rzucać dużo na ekran – film kipi od ryczących mężczyzn, galopujących koni, wrzeszczących sługusów – co może zaśmiecać historię, ale tutaj nadaje natarczywy rozmach. Ta rezygnacja przynosi ulgę cichszym fragmentom, dając ci przestrzeń do oddechu, a postaciom czas na planowanie. Te chwile ciszy pozwalają również filmowcom na przedstawienie niektórych brutalnych szczegółów codziennego życia w średniowieczu, nawet dla szlachcica takiego jak Jean, który haruje na wojnę za pieniądze. W tym świecie stosunków homospołecznych mężczyźni nieustannie i często brutalnie negocjują swoje miejsce wśród innych mężczyzn, zawsze dla zysku.