Alexia jest tancerką w klubie ze striptizem na południu Francji, której hobby — jej przymus, jej perwersje, jej powołanie — to morderstwo. Gdy ciała gromadzą się, a prawo wydaje się zbliżać, opuszcza dom, w którym mieszka z rodzicami i przyjmuje tożsamość Adriena Legranda, chłopca, który zaginął wiele lat wcześniej.

Widząc wygenerowany komputerowo obraz nastolatka, na który mógł wyrosnąć Adrien, Alexia przybiera wiarygodne podobieństwo, obcina włosy na krótko, wiąże piersi i rozbija nos o umywalkę w łazience. Przebranie działa wystarczająco dobrze, by przekonać ojca chłopca, Vincenta, niezwykle męskiego dowódcę oddziału strażacko-ratunkowego. Ale jest komplikacja: Alexia jest w ciąży. Ojciec, o ile wiemy, to Cadillac z hydraulicznym zawieszeniem i niestandardowym malowaniem. W miarę postępu ciąży Alexia zaczyna mleczować ropę naftową.

Może powinniśmy na chwilę się cofnąć. „Titane” to drugi film fabularny Julii Ducournau. Pierwszy, „Surowy”, w którym pojawiła się również postać o imieniu Alexia (i jeden o imieniu Adrien), był makabrycznym, dowcipnym, uporczywie przemyślanym quasi-horrorem o seksie, kanibalizmie i odmianach głodu. Nagrodzony w tym roku główną nagrodą w Cannes , „Titane” konsoliduje styl filmowy oparty na instynktownym szoku, makabrycznym absurdzie i dużej ambicji tematycznej. Przemoc często grana jest w komedii. Okrucieństwo zderza się z czułością. Erotyka dotrzymuje towarzystwa z obrzydzeniem. Poprzez stroboskopową agresję obrazów Ducournau można dostrzec idee dotyczące płci, pożądania i intymności, która łączy ludzi i maszyny.