To jedna z nieuchronności życia. Im więcej sequeli układa się w serii filmowej, tym bardziej simmering niezadowolenie jest podsycane wśród lojalnych fanów oryginalnego filmu. O ile, oczywiście, film nie pójdzie drogą przyjętą przez Jamesa Vanderbilta i Guya Busicka, scenarzystów niezwykle brutalnego piątego filmu z serii Scream , i podstępnie wykorzysta tę furię fanów jako narzędzie fabularne.

Krzyk – film bardzo dobitnie dzieli tytuł z oryginalnym obrazem – jest, jak wyjaśnia jedna z bohaterów horrorów, „requelem”, skrzyżowaniem restartu i sequela. W związku z tym zawiera kombinację „postaci dziedzictwa” (powrót Neve Campbell, Courteney Cox i David Arquette) i nowej krwi. Spośród tych ostatnich Melissa Barrera jest błyskotliwa, ale powierzchowna jako Sam, mieszkaniec Woodsboro z niefortunną przeszłością; Jenna Ortega jest jej młodszą siostrą, Tarą, fanką wzniosłego horroru, a nie bardziej konwencjonalnego gatunku „meta-slasher-whodunnit”, typowego dla serii Stab ( samodzielne alter ego serii Scream ).

Wyreżyserowana przez Matta Bettinelli -Olpina i Tylera Gilletta (ich kwalifikacje do horroru dowiodły już w grze Ready or Not ), ta część jest unowocześniona dla nowej generacji fanów gatunku . Chociaż jest to najmądrzejszy, najzabawniejszy i najbardziej zadziorny film od czasu oryginału z 1996 roku, wydaje się, że Krzyk zatoczył pełne koło, wąż uroborosa z serii, który ma pożerać się bez końca, aż ci drażliwi toksyczni fani w końcu stracą cierpliwość.