Pod wiatr (2022) to niespokojny portret uprzywilejowanej dziewczyny, której monotonne życie zmienia się, gdy przyjeżdża na rodzinne wakacje. Historia dorastania mówi nam, jaki to będzie film, jeszcze zanim pojawią się napisy początkowe. W drodze na wakacje naszą bohaterkę Anię i jej rodzinę mija zdezelowana furgonetka pełna awanturniczych młodych ludzi, w której uwagę Ani przykuwa jeden młody człowiek. Widzimy jej uśmiech, gdy odwraca wzrok, młody człowiek zrobił prima facie. Jej życie ma się zmienić, możemy już powiedzieć.

Styczeń-luty zawsze był idealnym czasem dla studiów i kin, by wrzucić swoje niskobudżetowe filmy cateringowe dla małej widowni, pośród całej gamy nominowanych do Oscara filmów, które w tym samym czasie zaczynają się rozwijać w różnych krajach. Teraz nie musimy wychodzić z naszych domów. To kolejny sposób, w jaki próbuję powiedzieć, że wszedłem do filmu całkowicie oczekując, jakiego rodzaju będzie to film. Kiedy facet przebrany za maskotkę przychodzi na krótką rozmowę z Anią siedzącą spokojnie na plaży podczas pierwszego aktu filmu, zastanawiałam się, czy cały film będzie miał ten przewiewny, lekki podtekst.

Ale pamiętaj, „Into The Wind” chce być także emocjonującym dramatem o młodej dziewczynie zmagającej się z depresją. Jednak to, czego nie przekazuje scenariusz, wynika ze szczerości w oczach Soni Mietielicy. Kamera porusza się szybko i intymnie, bawiąc się tym, jak postrzegamy kogoś, kogo kochamy; wiekowe narzędzie filmowe używane do uchwycenia niespokojnego ducha postaci na ekranie. Ale absurdalnie długie sekwencje sprawiają, że film staje się niechcianym hasłem, które nie usprawiedliwia jego 108-minutowego czasu trwania.