Nawet sama przygoda z rozwiązywaniem zagadek i poszukiwaniem skarbów jest nudna, oferując wskazówki tak głupie, że sprawiają, że pokój ucieczki wydaje się poszukiwaniem słów. Z pewnością trudno się pomylić z szablonem „następujących wskazówek w jaskiniach i pieczarach”? Zamiast tego dostajemy doohickeye i tajne przejścia, które zawsze wydają się być ukryte w najbardziej komicznie oczywistych miejscach – od kościołów po kluby nocne. I oczywiście każde tajne drzwi, dźwignia i ukryta krypta są doskonale zachowane i nadal działają setki lat później.

Uncharted każe nam również wierzyć, że Sully, aw szczególności Nathan, są geniuszami posiadającymi skomplikowaną wiedzę z zakresu historii sztuki i miejskich legend. Ale trudno je kupić jako coś więcej niż mocnych ćpunów adrenaliny, którzy chcą po prostu biec w kierunku rzeczy lub od nich, albo przeskakiwać przedmioty lub wślizgiwać się pod przedmioty. Dla mnie najbardziej szczerym momentem odzwierciedlającym sprawność umysłową Nathana (i lenistwo pisarzy) jest scena, w której wchodzi do tajnego przejścia w poszukiwaniu następnej wskazówki i mówi: „Znalazłem strzałę skierowaną w tę stronę”. Pomyśl o Nicolasie Cage w Skarbie narodowym lub Harrisonie Fordu w Indiana Jones – charyzmatycznym, całkowicie przekonującym i cieszącym się z oglądania, że ​​nigdy nie kwestionujesz umysłu stojącego za mięśniami. Cholera, nawet jako bezczelne, lekceważące mrugnięcie, które kupiłemRyan Reynolds jako „największy złodziej sztuki na świecie” w zeszłorocznym Red Notice (który pod wieloma względami jest lepszym dziełem Uncharted).

Czy mamy przynajmniej trochę zabawy z postaciami drugoplanowymi, w które można zainwestować? Ledwo. Jest Chloe Frazer (Sophia Ali z imponująco dziwnym australijskim akcentem) – którą film próbuje nas przekonać, jest ważna, mimo że nie daje jej żadnej głębi i niewiele do zrobienia. Jeśli chodzi o złych facetów, Tati Gabrielle wnosi groźną fizyczną prezencję do chudego, złego Braddocka, podczas gdy Antonio Banderas nie okazuje się wystarczająco kampowy i ekstrawagancki, by zostać zapamiętanym jako bogaty zły facet Santiago Moncada.

W końcu prawie imponujące jest to, jak rozwodniony jest Uncharted, nie oferując żadnych elementów odkupienia. Uszkodzona zapalniczka Nathana – na której zawsze polega, aby wydostać się z ciasnego ucisku – ma więcej osobowości niż całość tego, co jest tutaj oferowane.

Uncharted sprawił, że zacząłem się zastanawiać, czy w czasach, gdy widzowie przyglądają się teatralnym doświadczeniom bardziej niż kiedykolwiek, sprawiedliwe jest wywieranie jeszcze większej presji na masowo nakręcony przebój, aby zapewnić rozrywkę i pomóc nam uciec od rzeczywistości. Jeśli tak, to z pewnością nie ma miejsca na Uncharted. Gdyby tylko mieli mapę, sekretny pamiętnik lub ukryte przejście, które prowadziłoby do lepszego filmu.