Tajemniczy i piękny nowy film Ryûsuke Hamaguchi jest inspirowany opowiadaniem Haruki Murakamiego o tym samym tytule – a ten tytuł, podobnie jak Norweski Las Murakamiego, ma na celu drażnić nas błyszczącą tęsknotą tekstu Beatlesów. Poprzednie obrazy Hamaguchi, Asako I i II oraz Koło fortuny i Fantazja , opowiadały o zagadce tożsamości, odgrywaniu ról teatralnych we wszystkich interakcjach społecznych i erotycznym uniesieniu intymności. Drive My Car dotyczy tego wszystkiego i nie tylko; tam, gdzie kiedyś język filmowy Hamaguchi wydawał mi się na poziomie jeu d'esprit, teraz wznosi się do czegoś z pasją, a nawet rodzajem wielkości. To film o związku między wyznaniem, kreatywnością i seksualnością a niekończącą się tajemnicą życia i tajemnic innych ludzi.

Yûsuke (Hidetoshi Nishijima) jest odnoszącym sukcesy aktorem i reżyserem teatralnym, specjalizującym się w eksperymentalnych wielojęzycznych produkcjach z napisami – obecnie pracuje nad Czekając na Godota Becketta i przygotowuje się do zagrania głównej roli w Wujku Wania Czechowa. Ma złożoną relację ze swoją żoną Oto (Reika Kirishima), odnoszącą sukcesy pisarką i dramatopisarką telewizyjną, która ma zwyczaj wypowiadać na głos pomysły na erotyczne opowiadania, przypominające trans, podczas gdy ona okrakiem na Yûsuke uprawia seks, w tym mocną winietę o nastolatka, która włamuje się do domu chłopaka, na punkcie którego ma obsesję.

Para dowiaduje się, że Yûsuke jest zagrożony utratą wzroku w jednym oku – później dowiaduje się z szokiem, że zmieniło to opowiadanie, nad którym pracowała – ale być może ułatwia mu to zaakceptowanie faktu, że będzie potrzebował kierowcy jego wiernego Saaba 900, gdy później reżyseruje nową odsłonę swojej produkcji Vanya na festiwalu sztuki w Hiroszimie, mieście fotografowanym z wyraźnym brakiem sentymentalizmu. Sprawy komplikuje niszczycielskie wydarzenie w życiu Oto, a Yûsuke zostaje skonfrontowana z dowodem, że miała romans z przystojnym i niesławnym młodym aktorem i celebrytą o imieniu Kôji (Masaki Okada). Ze skomplikowanych powodów obsadza tego samego aroganckiego Kôji w głównej roli dla Vanyi w celu jego odrodzenia, zapewniając aktora spokojnie, że makijaż pokryje różnicę wieku, i reaguje szybko, ale z chłodną rezerwą, gdy Kōji powtarza, że ​​chce z nim porozmawiać przy drinku po próbach. Ten dziwny pojedynek między dwoma mężczyznami toczy się wraz z rosnącą relacją Yûsuke z kierowcą Misaki (Tôko Miura), którego zawodowa powściągliwość przeradza się w coś innego, gdy zaczyna wyznać jej swoją udrękę – podyktowany faktem, że lubi grać pewną kasetę w samochód: głos jego żony biegnącej po Wanię.