Film skupia się na ostrożnej metaforze, która, podobnie jak inne elementy filmu, jest zarówno konkretna, jak i szeroka. W domu Mei jej matka daje jej wolność, ale nie spuszcza z niej oka i oczekuje, że pomoże w pracy w ich rodzinnej świątyni, która uhonoruje ich miłość przodków do czerwonej pandy. Wszystko jest w porządku, dopóki okres dojrzewania Mei nie powoduje metamorfozy: Mei zaczyna zmieniać się w przerośniętą czerwoną pandę, gdy doświadcza intensywnych emocji i dowiaduje się, że ten sekret rzuca wyzwanie rodzinie od pokoleń. „Leczenie”, jak opisuje to jej matka, jest ceremonialnym rytuałem, który zamyka w sobie wszystkie niewygodne emocje związane z transformacją pandy: agresję, złość i strach, ale także intensywną pasję i szczęście.

Wiele osób czyta Turning Red jako opowieść o międzypokoleniowej traumie . Może to objawiać się jako wyuczone zachowania w odpowiedzi na ucisk, nadużycia lub inne wyzwania, które są następnie przekazywane przez rodzinę lub społeczność – jak dziedzictwo rodzinne Mei – dopóki nie zostaną osadzone i trudne do przesłuchania. Łatwo też postrzegać tę narrację jako komentarz do sposobu, w jaki dzieci z azjatyckiej diaspory radzą sobie z ogromnymi oczekiwaniami , jakie napotykają, aby odnieść sukces – nawet w społeczeństwach, w których spotykają się z dyskryminacją i alienacją, często po cichu .

Jednak metafora taka jak ta jest również trwała i ma zastosowanie do wszelkiego rodzaju różnych doświadczeń. Z jednej strony mamy bardzo indywidualną historię: dziewczyna z duchem czerwonej pandy, którą starożytna świątynia jej rodziny starannie zablokowała podczas rytuału z udziałem chińskiego szamana i krwawego księżyca. Ale z innego punktu widzenia mamy głęboko znajomą historię: rodzina zmuszająca dziecko do całkowitego stłumienia niechlujnej, niesmacznej strony siebie, z którą się urodziło i której nie chce się całkowicie pozbyć, nawet jeśli wciąż się uczy jak z nim poruszać się po świecie. To historia całkowicie rozpoznawalna dla milionów ludzi. Tak jak Mei mówi publiczności: „Wszyscy mamy ukrytą niechlujną, głośną, dziwną część siebie i wielu z nas nigdy tego nie wypuszcza”.

To, czy Turning Red jest relatywne, nie powinno być pytaniem. Tyle że szersza debata kulturalna wokół Turning Red została nam przepisana, w sposób całkowicie przewidywalny, jednym głośnym krytycznym głosem ogłaszającym, że tak nie jest.

Sprawca: recenzja, ponieważ w pełni wycofana , ale nadal zarchiwizowana , napisana przez Seana O'Connella, dyrektora zarządzającego CinemaBlend. O'Connell uważał, że nie tylko nastolatkowie Turning Red z Toronto byli niemożliwi, aby się z nimi utożsamić, ale że nawet próby „zmęczyły [go]”. Zwrot Pixara w kierunku „głęboko osobistych – choć mniej uniwersalnych – opowieści”, obawiał się, „ryzyko zniechęcenia widzów, którzy nie mogą znaleźć sposobu na wejście w fabułę, poza podziwianiem imponującej animacji”. O'Connell opisał docelową publiczność filmu jako „małą i niesamowicie specyficzną” i sarkał, że „nie zadał sobie trudu, aby uwzględnić elementy fabuły, które każdy mógł uznać za interesujące”. Wielokrotnie odrzucał też dziwaczną fabułę Turning Red jako gigantycznego Teen Wolfzdzierstwo, co oznacza, że ​​O'Connell widział tylko jeden film o nastoletnim wilkołaku. W rzeczywistości reżyserka Dome Shi czerpała wiele inspiracji z klasycznego anime z lat 90 .