Kiedy Eggers po raz pierwszy wydał „Wiedźmę”, jego rodzaj horroru został uznany za „podwyższony”. Filmowiec z Nowej Anglii dostarczył przerażających gatunków z świeżą, niesamowitą radością dla złowrogiego, który pchnął dźwiękowe i wizualne możliwości nadprzyrodzonego niepokoju. W „The Northman” Eggers używa bardziej gładkiej estetyki i szerszych emocji, rozgrywanych na większą skalę, z jego znanymi zainteresowaniami wrodzoną dziwnością, która płynie przez starożytną mitologię. To opowieść o Amlethu ( Alexander Skarsgård ), potężnym, rozwścieczonym wojowniczym księciu wikingów, który szuka zemsty za utracone królestwo w Skandynawii. Współczesna publiczność pozna tę legendę dzięki dobrze znanej angielskiej adaptacji Hamlet, przypominając niezłomną determinację Amletha, równie bezlitosną jak karzący krajobraz, by odzyskać swoją uzurpowaną koronę.

Nie jest to jednak podróż prototypu bohatera pełna śmiałego arystokraty. Amleth zajmuje inną, ostrzejszą epokę typu „zabij lub daj się zabić”, w której królowi nie może przypaść wyższy honor niż śmierć od ostrza. Jego ojciec, król Aurvandill ( Ethan Hawke ), niedawno powrócił z wojny, uszkodzony i zraniony, czci tę rzeczywistość, przygotowując syna na ewentualność rozlewu krwi: cielesny rytuał odbywający się w zadymionej, nieziemskiej jaskini, który obejmuje mistyczną inwokację do przodkowie pod wodzą Heimira Głupca (niezawisły Willem Dafoe), przez co Amleth i Aurvandill krzyczą i krzyczą na czworakach jak wilki. W świecie „The Northman” wszyscy jesteśmy tylko wściekłymi zwierzętami zajmującymi zwiotczałe worki ludzkiej skóry. Jedyne obowiązki, jakie mamy, są pierwotne: pomścić ojca, bronić matki i królestwa. Jest to przysięga, którą podobnie złożyła jego matka, królowa Gudrún ( Nicole Kidman ), a zignorowana przez jego wuja, imponującego czarnobrodego Fjölnira ( Claes Bang ), który oczywiście sprowadza tragedię na życie młodego Amletha, zabijając jego ojca – zmuszając go do odległych brzegów, gdzie staje się zgorzkniałym, umięśnionym wojownikiem.

Duża część filmu, nakręconego przez Jarina Blaschke i zmontowanego przez Louise Ford (współpracownicy Eggers przy „Latarni morskiej” i „Czarownicy”), opiera się na dopracowanym wizualnym zacięciu, wykorzystując więcej ruchów kamery niż zwykle dla reżysera. Okrutna sekwencja z udziałem Amletha i bandy odzianych w skórę Wikingów, pokrytych nakryciami głowy z niedźwiedziej skóry, zredagowana z ostrością jak brzytwa przez Forda, widzi grupę metodyczną szalejącą w wiosce w poszukiwaniu zabójstw. Dopracowane ujęcie towarzyszące scenie karmi deliryczny apetyt kamery na ciało z ciałami skąpanymi we krwi i mrożącymi krew w żyłach krzykami macho emanowanymi przez nienasyconych mężczyzn. Jedno ujęcie, przypominające antywojenny film Elema Klimowa „ Przyjdź i zobacz”, odnajduje płonący dom pełen zawodzących wieśniaków jako tło dla niezachwianego spojrzenia Amletha w obiektyw. W przeciwieństwie do filmu Klimowa nie jest to obraz chłopca straszliwie naznaczonego wojną. To dziki i wyzywający człowiek napędzany konfliktami i krwią.