Nie ma tu nic szczególnie kreatywnego. Częste odniesienia filmu do innych filmów nie są komentarzem ani hołdem, tylko puszczają oko do widzów: „Tak, wiemy, że przywłaszczamy sobie szczegóły z lepszych filmów”. Jest przesadzony, z trzema różnymi wątkami łączącymi komedię i przygodę. Sekcja kawiarni, nawet z zawsze świetnym Adamem Pally , powinna była zostać pominięta. Jest też dużo chaosu w filmie skierowanym do młodszych dzieci, w tym przerażający gigantyczny robot i wiele eksplozji.

Ale wystarczy, aby zapewnić dzieciom i rodzicom łagodną rozrywkę. Dla dzieci Sonic to lojalny i wyrozumiały przyjaciel oraz wciągająca postać, która może narobić bałaganu, gdy jego „rodzice” wyjadą, ale bardzo szybko go sprząta, zanim się o tym dowiedzą. Jest też zabawny taneczny off. Poza tym ma zawsze popularny nocnik. Nawet przy wszystkich eksplozjach nie ma prawdziwych szkód. Carrey, jak mówi, będzie jego ostatnim filmem, jest bardziej głupawy niż przerażający i równie szalenie ekspresyjny, jak zawsze, jego elastyczne kończyny i merkuriańska mimika twarzy nadążają za przesadnymi wybrykami animowanych postaci. Jest pyszny smak w sposobie, w jaki Robotik opisuje planetę grzybową jako „czyściec portobello” lub odnosi się do „zawzięcia kosmicznego głupka”.

Rodzicom spodobają się piosenki retro nawiązujące do czasów gimnazjum, takie jak „It's Tricky” lub „This is How We Do It”. Dziadkowie nie są pomijani; w ścieżce dźwiękowej występują także Andy Williams i Norah Jones . Rothwell to rozkosz, zwłaszcza gdy sprawy nie układają się po jej myśli i gdy ma plecak pełen gadżetów, ale nie ma pojęcia, co którykolwiek z nich robi. A wszystkie pokolenia docenią nacisk filmu na dobroć i przyjaźń ponad bitwami i urazami. (UWAGA: zostań na napisach końcowych, aby zobaczyć dodatkową scenę.)