Tytułowym bohaterem filmu „Johnny” jest ks. Jan Kaczkowski (Dawid Ogrodnik), który za cel swojej posługi obrał sobie niesienie pomocy śmiertelnie chorym. W założonym przez niego hospicjum pracują młodzi chłopcy z zawodówki. Na pozór buntownicy, których ks. Kaczkowski angażuje do pomocy umierającym.

Jednym z nich jest Patryk (Piotr Trojan). To z jego perspektywy prezentowana jest cała historia w filmie. Patryk to złodziejaszek z wyrokiem w zawiasach. Po wyjściu z więzienia nie ma do czego wracać, w domu rządzi alkohol, na imprezach roi się od narkotyków, a na ulicy czyhają na niego dilerzy, którym Patryk jest winien pieniądze. Praca z pacjentami początkowo wzbudza w nim odrazę, nieraz musi tłumić w sobie chęć buntu i powrotu do dawnych, głęboko zakorzenionych nawyków, jednak finalnie to właśnie w hospicjum czuje się najlepiej.

Dzieje się tak dzięki pomocy ks. Jana, w którym Patryk odnalazł prawdziwego przyjaciela. Kaczkowski aktywnie angażuje się w sprawy Patryka – jest m.in. obecny na jego rozprawie sądowej, uczy, by był sumiennym, odpowiedzialnym i wspierającym partnerem dla swojej ukochanej.

Ta niezwykła więź zacieśnia się jeszcze bardziej, gdy stan zdrowia Jana gwałtownie się pogarsza. Patryk zdaje sobie sprawę, że wraz z odejściem księdza straci nie tylko duchowego mentora, ale także prawdziwego przyjaciela, który dał mu więcej niż wszystkie inne osoby, które dotychczas były obecne w jego życiu. To właśnie o tym przede wszystkim opowiada film „Johnny”. O sile przyjaźni, miłości i wiary w drugiego człowieka, choć oczywiście wątek biografii ks. Jana także nie jest tu bez znaczenia.

„Johnny” to fabularny debiut Daniela Jaroszka. I to debiut bardzo udany, gdyż za swój film reżyser otrzymał nagrodę publiczności podczas 47. Festiwalu Filmów Fabularnych w Gdyni. W roli ks. Jana zobaczymy wspaniałego Dawida Ogrodnika. Aktor przeszedł ogromną metamorfozę, dopasowując do roli nie tylko wygląd, ale także sposób mówienia, poruszania się, gesty. O tym, że Ogrodnik to artysta kameleon, wiadomo nie od dziś, jednak tak wielkiej przemiany chyba jeszcze w swoim dorobku nie miał. Sprytnie przemycił na plan rozbrajający humor duchownego i jego uroczą nieporadność w prozaicznych czynnościach, która znikała bez śladu, gdy trzeba było stanąć w obronie życia i zdrowia innych ludzi. Kreację aktora również doceniono w Gdyni. Australijscy dystrybutorzy przyznali mu nagrodę Złotego Kangura.