Akcja w Indiana Jones i artefakt przeznaczenia cały film rozgrywa się w 1969 roku, 25 lat po tym, jak Indy (Harrison Ford) i jego kolega Basil Shaw (Toby Jones) odzyskali od nazistów cenny artefakt zwany Tarczą Archimedesa.

Ale podobnie jak w przypadku wielu Indiana Jones McGuffin, tarcza Archimedesa ma coś więcej niż tylko znaczenie historyczne — może faktycznie zawierać klucz do podróży w czasie. Ten szczegół ma większe znaczenie dla życia Indy'ego, niż by sobie tego życzył. W wieku 70 lat i na progu emerytury nie nadąża już za pokoleniem, które woli patrzeć w gwiazdy niż na własną historię. Kiedy córka Basila i chrześniaczka Indy'ego, Helena Shaw (Phoebe Waller-Bridge), wpada w jego życie w poszukiwaniu tarczy, zostaje wciągnięty z powrotem w ostatnią przygodę.

Nagłówki:

1. Największa krytyka nałożona na Indiana Jones i artefakt przeznaczenia
2. Dylemat Indy'ego jako człowieka porzuconego przez historię
3. Sekwencja otwierająca film
4. Wada Indiana Jones i artefakt przeznaczenia
5. Brak krwawych scen
6. Stracone szanse i utracony potencjał

Największa krytyka nałożona na Indiana Jones i artefakt przeznaczenia

Ale twierdzę, że jest to raczej funkcja niż błąd. Indy, których spotykamy w Indiana Jones i artefakt przeznaczenia, to starszy Indy pozostawiony przez czasy. Stany Zjednoczone są w trakcie wyścigu kosmicznego i ani jego studenci, ani Stany Zjednoczone nie są zainteresowane starymi skamielinami. Podejrzani agenci CIA angażują się w gorączkowe polowanie na tarczę Archimedesa tylko dlatego, że są zobowiązani wobec Jürgena Vollera (Mads Mikkelsen, cudownie złowrogi), naukowca, który odegrał kluczową rolę w wysłaniu Ameryki na Księżyc. Ale Voller jest także byłym nazistą, który skrzyżował ścieżki z Indy podczas tej pamiętnej misji 25 lat temu, i ma obsesję na punkcie pomysłu wykorzystania jego właściwości do podróży w czasie do „naprawienia” historii. Misja Indy'ego staje się więc misją ochrony samej historii.

Dylemat Indy'ego jako człowieka porzuconego przez historię

Dylemat Indy'ego jako człowieka porzuconego przez historię, któremu nagle powierzono zadanie jej ocalenia, najlepiej wyjaśnia 25-minutowa sekwencja otwierająca film, w której występuje odmłodzony Harrison Ford — wybór, który był w centrum wielu niezasłużonych kontrowersji. Kamera Mangolda energicznie przemyka przez płonące budynki i ciasne przedziały pędzącego pociągu, gdy młodszy Indy przedziera się przez fale nazistów. To podejście Mangolda do klasycznego Indiany Jonesa, energiczne, mocne, pełne ducha przygody.

Sekwencja otwierająca film

Ale sekwencja ma również ten niezamierzony efekt odmładzania, który Martin Scorsese Irlandczyk wykorzystał na swoją korzyść: chociaż CGI jest płynne w zbliżeniu, Ford nadal porusza się i mówi jak starszy mężczyzna. Daje efekt tej sekwencji retrospekcji, która przypomina zniekształcone wspomnienie. Kiedy starszy Indy ściga tarczę Archimedesa po tym, jak Helena ją ukradła, jego zapał jest nieco niespodzianką ze strony przygnębionego emeryta w jego schyłkowych latach.

Wada Indiana Jones i artefakt przeznaczenia

Być może największą wadą Indiana Jones i artefakt przeznaczenia jest to, że scenariusz autorstwa Mangolda, Jeza Butterwortha, Johna-Henry'ego Butterwortha i Davida Koeppa rozwija się tak szybko, że nie mamy zbyt wiele czasu na zastanowienie się nad tymi większymi tematami. To globtroter, który szybko przemieszcza się z Nowego Jorku, do Maroka, do Grecji, a nawet nurkuje w głębokim morzu z udziałem niedostatecznie wykorzystywanego Antonio Banderasa.

Ale chemia nowego zespołu Indy'ego trzyma to razem — Phoebe Waller-Bridge wnosi do filmu energiczną dziewczynę z piątku, podczas gdy Teddy Kumar (Ethann Isidore) jest wyraźnie doświadczonym ulicznym podejściem filmu do Świątyni Zagłady„Krótka runda”. Ford jest bardziej drażliwy niż kiedykolwiek jako Indiana Jones, nadając interesującego tarcia między nim a Heleną, której chciwy pragmatyzm koliduje z jego staroświeckimi wybrykami.

W połączeniu z niektórymi z najbardziej bezwzględnych złoczyńców serii (w tym dziką kartą pomocnika Boyda Holbrooka ), Indiana Jones i artefakt przeznaczenia udaje się podnieść stawkę i akcji, nawet gdy jego czas działania się przeciąga

Brak krwawych scen

Jedyną rzeczą, której brakuje w Indiana Jones i artefakt przeznaczenia, jest zaskakująca paskudna passa pierwszych trzech filmów. Nawet przesadnie oczerniana Kryształowa Czaszka pokazała przebłysk tego w sekwencji, w której gigantyczne mrówki ogniste zjadają żywcem człowieka, który krzyczy z bólu. Indiana Jones i artefakt przeznaczenia ma wymagane szkielety franczyzy, skomplikowane łamigłówki i pułapki, ale jest rozczarowująco bezkrwawy. To tylko powstrzymuje Indiana Jones i artefakt przeznaczenia przed osiągnięciem wielkości, chociaż jego dziki zwrot akcji w trzecim akcie udaje się przechylić szalę na swoją korzyść.

Stracone szanse i utracony potencjał

Być może najbardziej frustrującą rzeczą w Indiana Jones i artefakt przeznaczenia jest to, jak blisko jest wielkości. Istnieje szereg straconych szans i utraconego potencjału. Ale, i może to być banalne stwierdzenie, ma ducha. Jasne, Indiana Jones i artefakt przeznaczenia nie osiąga najwyższych szczytów serii Indiana Jones , ale w swoich dzikich, dziwniejszych, głupszych momentach jest cholernie blisko.