Naznaczony Czerwone drzwi Online • Gdzie obejrzeć?
Naznaczony Czerwone drzwi cały film, którego piąta część rozpoczęła się w piątek, to seria horrorów drugiego poziomu – nie jest to nawet najlepsza seria Jamesa Wana z Patrickiem Wilsonem w roli głównej, którą byłby „Obecność” – z kilkoma elitarnymi przerażającymi skokami, w tym jednym z najlepszych w gatunku.
W oryginale z 2010 roku Lorraine Lambert (Barbara Hershey) opowiada swojemu synowi, Joshowi (Wilson), o strasznym śnie, kiedy za jego głową nagle pojawia się demon o czerwonej twarzy. To wspaniały szok z powodu blokowania skośnego, błędnego kierowania montażem przez pacjenta i zaangażowanego występu Hershey.
Trauma jako motyw przewodni
W Naznaczony Czerwone drzwi online, ponurym, robotniczym przedsięwzięciu, które zapada się w nonsens woo-woo, Wilson debiutuje jako reżyser i pokazuje, że rozumie znaczenie tego przerażającego skoku, który jest naszkicowany węglem na papierze obok jego nazwiska w napisach początkowych. Ale to odniesienie jest również przypomnieniem tego, czego brakuje.
Upiorność i brak energii
Film zaczyna się dziewięć lat po drugim „Podstępnym” na pogrzebie Lorraine, a jego pierwszy strach, ładnie ukośny, choć stosunkowo prosty, ponownie rozgrywa się nad głową jej syna. Pamięć Josha została wyczyszczona w poprzednim filmie, ale dokucza mu, a Wilson nie odsuwa kamery od własnej twarzy w samochodzie, gdy przeżywa szereg emocji, wysyłając SMS-a do swojego syna Daltona (Ty Simpkins). Ten kłujący związek jest w centrum filmu, gdy tata zawozi syna na studia. Łączy ich rodzinna klątwa, zwyczaj odwiedzania złych postaci z innego królestwa zwanego Dalszym (pomyśl o Upside Down z „Stranger Things” ).
Zakończenie i wyzwanie duchów
Jak stało się banałem, trauma zajmuje centralne miejsce, a postacie wypowiadają zdania typu: „Musimy pamiętać nawet o rzeczach, które bolą” – co jest co najmniej lepsze niż pretensjonalne pogawędki, takie jak „Śmierć zalewa umysł wspomnieniami”.
Ołowiany scenariusz byłby łatwiejszy do przeoczenia, gdyby było więcej upiornych sekwencji. Wilson inscenizuje jedną ładnie klaustrofobiczną scenę w urządzeniu do rezonansu magnetycznego, ale jego wstrząsy z peekabu mogą być trochę telegrafowane.
I chociaż jego spokojna, androidowa uroda może sugerować niesamowitość, czyniąc z niego magnetycznego aktora horroru, jest mniej wyróżniających się kreacji niż w poprzednich odsłonach serii, co było godne uwagi dzięki zwrotom Rose Byrne i Lin Shaye (obaj pokazują ponownie, zbyt krótko). „Czerwone drzwi” tracą energię, gdy skupiają się na Daltonie Simpkinsa, łagodnie wylęgającym się artyście, który płacze podczas malowania, oraz ponure czyny w Dalszych, których estetyka przywołuje domowy nawiedzony dom w rodzinnym garażu.
Naznaczony Czerwone drzwi cały film to zasadniczo historia o duchach, więc zakończenie jej stanowi typowe wyzwanie. W przeciwieństwie do wampirów i seryjnych morderców, nie jest jasne, w jaki sposób zjawa grozi zakończeniem pościgu. Nagłe rozwiązanie tego rozdziału jest rozczarowaniem, ale nie tak dużym, jak powrót demona o czerwonej twarzy, który wyskakuje, niezasłonięty, w centralnej ramce. Rezultatem jest nie tyle jump scare, co bunny hop.