Duchy w Wenecji cały film to najlepszy z Kennetha Branagha o Herkulesie Poirocie. Jest to także jeden z jego najlepszych, kropka, dzięki sposobowi, w jaki Branagh i scenarzysta Michael Green z szacunkiem adaptują materiał źródłowy ( Hallowe'en Party Agathy Christie ) , jednocześnie traktując go jako szansę na stworzenie nieubłaganie sprytnego i gęstego wizualnie filmu „ stary” film wykorzystujący najnowszą technologię.

Akcja filmu rozgrywa się głównie w pałacu, który wydaje się tak ogromny jak Xanadu czy Zamek Elsinore (jest to połączenie rzeczywistych lokalizacji, planów zdjęciowych, londyńskich i efektów wizualnych w Wenecji). potężna burza, a przemoc podnosi ocenę PG-13 do punktu krytycznego.

To dobra zabawa z mroczną passą: wyobraźcie sobie upiornego gotyckiego kuzyna „ Clue ” lub czegoś w rodzaju „ Dead Again ” Branagha , który kręcił się wokół poprzednich wcieleń. Jednocześnie, wśród spodziewanych zwrotów akcji i nieoczekiwanie makabrycznych morderstw, Duchy w Wenecji cały film to empatyczny portret nawiedzonej śmiercią mentalności ludzi z pokolenia rodziców Branagha, którzy przeżyli II wojnę światową z psychicznymi bliznami,

Oryginalna powieść Christie została opublikowana w 1969 roku, a jej akcja rozgrywa się w dzisiejszym Woodleigh Common w Anglii. Adaptacja przenosi historię, osadza ją ponad 20 lat wcześniej, nadaje jej międzynarodową obsadę postaci, w której przeważają brytyjscy emigranci, i zachowuje kilka kluczowych elementów, w tym gwałtowną śmierć młodej dziewczyny w niedawnej przeszłości i sugestywną obecność Ariadne Oliver, autorka kryminałów na wzór Agathy Christie ( Tina Fey), która przypisuje sobie reputację Poirota, czyniąc go postacią w swoich pismach.

Aridane tropi Poirota w mieszkaniu w Wenecji, gdzie ten przeszedł na emeryturę po pracy detektywistycznej i najwyraźniej przeżywa kryzys egzystencjalny (choć taki, o którym nigdy nie rozmawiałby bez pytania). Wydaje się, że jest zdecydowany żyć w samotności, co nie jest tym samym, co samotność. Mówi Ariadnie, że nie ma przyjaciół i nie potrzebuje ich.

Sprzedaż Ariadne spadła, więc wciąga Poirota z powrotem w działalność detektywistyczną, namawiając go do wzięcia udziału w wieczornym seansie Halloween we wspomnianym domu, mając nadzieję, że wyprodukuje materiał, który zapewni jej kolejny hit.

Medium jest gwiazdą samą w sobie: Joyce Reynolds (Michelle Yeoh), bohaterką nazwaną na cześć niegodnej zaufania dziewczynki z oryginalnej historii Christie, która twierdzi, że była świadkiem morderstwa w Duchy w Wenecji cały film. Reynolds planuje porozumieć się z ofiarą morderstwa, Alicią Drake ( Rowan Robinson ), nastoletnią córką właściciela pałacu, byłej śpiewaczki operowej Roweną Drake ( Kelly Reilly ) i, miejmy nadzieję, dowiedzieć się, kto dopuścił się tego czynu.

W pałacu zgromadziło się oczywiście wielu innych. Wszyscy stają się podejrzanymi w sprawie morderstwa Alicii i późniejszych morderstw w celu zatuszowania, które zawsze mają miejsce w tego typu historiach. Poirot zamyka siebie i resztę zespołu w pałacu i ogłasza, że ​​nikt nie może wyjść, dopóki on nie upora się z całą sytuacją.

W galerii możliwości znajduje się chirurg z czasów wojny, Leslie Ferrier ( Jamie Dornan ), który cierpi na ciężki zespół stresu pourazowego (PTSD); Nad wiek rozwinięty syn Ferriera, Leopold ( Jude Hill , młoda główna bohaterka „ Belfastu ” Branagha ), który ma od 12 do 40 lat i zadaje niepokojące pytania; Gospodyni Roweny Olga Seminoff Maxime Gerard ( Kyle Allen ), były chłopak Alicii; Pani.i Ali Khan ), uchodźcy wojenni, którzy są przyrodnim rodzeństwem.