Przejścia cały film bierze swoją nazwę od filmu w filmie, który widzimy na początku najnowszego wywołującego grymas romansu Iry Sachsa. Nie wygląda to zbyt dobrze – pozbawiony powietrza, stylizowany kawałek z epoki, rodzaj filmu, którego Sachs nigdy by nie nakręcił. Co gorsza, jego fikcyjny reżyser Tomas (Franz Rogowski) w Przejścia zalukaj jest tak skupiony na niedostrzegalnych szczegółach i tak niezdolny do wyrażenia swoich pragnień, że w końcu eksploduje na planie. „To nie jest tak, że musisz zejść po schodach, chcesz zejść po schodach!” wścieka się, zasmucony, że nikt nie jest w stanie czytać w jego myślach.

Tomasz jest marudny, potrzebujący, drażliwy i samolubny. (Użytkownicy TikToka mogliby go walnąć tuzinem diagnoz lub po prostu zdecydować się na „toksyczną”). Byłby świetnym uczestnikiem reality show, ale tutaj wplątał się w trójkąt miłosny ze swoim mężem Martinem (Ben Whishaw) i jego dziewczyną, Agatą (Adèle Exarchopoulos). Widzowie na tyle naiwni, by oczekiwać, że film z Irą Sachsem zakończy się szczęśliwie, rozczarują się.

Sachs założył własną, niekonwencjonalną rodzinę. On i jego mąż, Boris Torres (artysta, w pewnym sensie Martin jest artystą), mają wspólne bliźniaki z twórczynią filmową Kirsten Johnson. Przejścia cały film sprawia wrażenie, jakby Sachs i jego wieloletni współpracownik Mauricio Zacharias zastanawiali się, jak wyglądałoby jego życie, gdyby postąpił źle: gdyby nie był wrażliwy na emocje innych, gdyby był śliski i niezobowiązujący, gdyby kręcił bardziej fałszywe filmy.

Być może Tomas, grany przez Rogowskiego z nadąsanymi biodrami i charyzmą, jest cieniem Sachs. Ale jest też podobny do wielu złych byłych innych ludzi, co oznacza, że ​​najczarniejsze momenty często wywołują parsknięcie schadenfreude z powodu sytuacji, w której znajdują się jego bohaterowie.