Fran w Czasem myślę o umieraniu cały film myśli o śmierci, ale nie w makabryczny sposób. Jej mentalne obrazy śmierci wyglądają, jakby były inscenizowane przez artystę Gregory'ego Crewdsona .

Czasami jej ciało jest dramatycznie udrapowane nad drewnem wyrzuconym na brzeg na spokojnej plaży lub pozowane w mglistym lesie na miękkim, zielonym mchu. Wyobraża sobie, że stoi samotnie w niczym nie wyróżniającej się, wykończonej piwn10icy biura, podczas gdy obok przemyka gigantyczny wąż. Wyobraża sobie śmierć jako spokój pośród stale zmieniającej się natury.

Jej rzeczywistość jest mniej pięknie zabarwiona. W ciągu dnia Fran (Daisy Ridley) ubiera się w szary, biznesowy strój i pracuje w przestrzeni, która sprawia, że ​​okolice „ Biura ” wydają się magiczną krainą czarów Czasem myślę o umieraniu filman cc.

Niewielka grupa ludzi wykonuje zadania biurowe, aby zapewnić płynne funkcjonowanie lokalnego portu w ich maleńkim miasteczku na północno-zachodnim Pacyfiku i spędza większość czasu na miażdżąco banalnej pogawędce. Dlaczego ten statek wycieczkowy jest zadokowany w taki sposób, że zasłania widok na góry? Gdzie są kubki?

W nocy życie Fran Czasem myślę o umieraniu cały film nie jest dużo bardziej interesujące, ale przynajmniej ma nad nim kontrolę. Idzie do domu, nalewa kieliszek wina i bierze długi, regenerujący łyk, po czym odgrzewa jakiegoś mdłego kotleta i zajada go z dodatkiem twarogu. Sudoku, myj zęby, łóżko, powtórz. Ma wrażenie, jakby brała udział we własnej jednoosobowej sztuce, w której wszyscy inni ludzie stanowią jedynie szum w tle – telefon jej matki przełącza się na pocztę głosową – i nikt nie patrzy.