W filmie Stowarzyszenie Umarłych Poetów występuje Robin Williams jako bystry John Keating, nauczyciel języka angielskiego w ekskluzywnej Welton Academy w Vermont. Spektakl stanowi delikatne balansowanie pomiędzy powściągliwością a sztampą.

Przez większość czasu Williams radzi sobie nieźle, grając inteligentnego, bystrego i oczytanego młodego mężczyznę. Ale są też sceny, w których jego osobowość sceniczna przebija postać – jak wtedy, gdy robi wrażenie Marlona Brando i Johna Wayne’a w dziełach Szekspira.

Jego postać charakteryzuje się także dziwnym brakiem głębi w porównaniu z innymi wspaniałymi nauczycielami filmu, takimi jak panna Jean Brodie i profesor Kingsfield. Keating jest bardziej narzędziem fabularnym niż człowiekiem.

Ta historia to także starocie, zaczerpnięte z powieści i filmu „ Odrębny pokój ” oraz innych historii, w których dobrzy umierają młodo, a starzy dusią się w swoich neurotycznych i pełnych nienawiści represjach.

Kluczowy konflikt w filmie toczy się pomiędzy Neilem ( Robert Sean Leonard ), studentem, który marzy o byciu aktorem, a jego ojcem ( Kurtwood Smith ), który nakazuje synowi zostać lekarzem i zabrania mu wyjść na scenę. Ojciec jest surowym, nieustępliwym nadzorcą, a syn, nie mając woli, by mu się przeciwstawić, popełnia samobójstwo. Jego śmierć wywarłaby na mnie większy wpływ, gdyby wyglądała jak spontaniczny ludzki krzyk rozpaczy, a nie jak skrupulatnie napisany i sfotografowany scenograf.