Wicked cały film jest oparty na powieści Gregory’ego Maguire’a z 1995 roku „Wicked: The Life and Times of the Wicked Witch of the West”, a wielkim zaskoczeniem w każdym dziele jest to, że Elphaba nie jest tak zła, jak głosi jej reputacja. Jej saga to klasyczna saga nieporozumień przerobiona na potrzeby współczesnej wrażliwości, kronika wyobcowania i przynależności, niejasnego pożądania i nachalnego moralizatorstwa, która na ekranie zaczyna się w Munchkinlandzie, gdy jej ojciec był gubernatorem, jej matka oszustką, a Elphaba niewygodnym rezultatem.

W pewnym momencie w Wicked online jej matka umiera, jak to bywa w bajkach, a Elphaba wyrasta na trzeźwe, okularowe dziecko w kolorze świeżych szparagów (Karis Musongole), a wkrótce potem na poważną, bardzo utalentowaną melancholiczkę.

Reżyser Jon M. Chu otwiera Wicked na Zalukaj z rozmachem i tylko się powiększa, czasami aż do przesady. Jego zasługi obejmują „Bajecznie bogatych Azjatów” i musical „In the Heights”, ale „Wicked” to koń innego koloru i jest wypełniony ogromnymi dekoracjami, około tuzinem numerów muzycznych i wieloma ruchomymi częściami, które pokolenia fanów znają doskonale.

Od samego początku Chu nadaje Wicked cda przyspieszone tempo, podkręcając je niespokojną, szybującą pracą kamery i przeciążając nadmiarem wszystkiego, z nieustannie poruszającymi się ciałami i rzucającymi się w oczy rekwizytami. Jest wiele powodów do ochów i achów, czy to okulary Elphaby ze spiralą muszli, czy jej piękne plisy w stylu Issey Miyake, ale rozpędzony maksymalizm Chu nie pozostawia wiele miejsca na delektowanie się nim.