Uważni obserwatorzy kariery Paula Verhoevena mogą dojść do wniosku, że zawsze zmierzał w kierunku „Benedetty”, filmu rozdartego między sacrum i profanum. Mania, masochizm i seks-zabawka wyrzeźbiona z figurki Najświętszej Maryi Panny, to wszystko jest tu i więcej w tej opowieści o napalonej zakonnicy, której religijne wizje i pożądliwe pragnienia są zwinięte w kulę bluźnierstwa. Innymi słowy, Verhoeven mógł się postarzyć (ma teraz 83 lata), ale jego miłość do ponurego nie osłabła ani trochę.

Nie ma też oka do soczystego materiału. Ukrywając się za znaną legendą „Zainspirowany prawdziwymi wydarzeniami” (udokumentowaną w książce Judith C. Brown „Immodest Acts” z 1986 r. ), mistrz, który przyniósł nam „Basic Instinct” (1992) i „Showgirls” (1995), pogrąża nas do XVII-wiecznej Italii, gdzie pobożność i zaraza ją nękają. Jednak w murach jednego z toskańskich klasztorów wszystko jest spokojne — przynajmniej do czasu, gdy posąg Matki Boskiej upadnie na dziecięcą nowicjuszkę Benedettę (Elena Plonka). Natychmiast cudownie zdrowy młodzieniec chwyta się obnażonej gipsowej piersi Matki Bożej: Dla Benedetty ziemska i duchowa ekstaza to jedno i to samo.