Gdyby „ Blacklight ” było bardziej ogólne, zamiast napisów początkowych miałby kod kreskowy i odrzuciłby tytuł na rzecz etykiety z szablonem: LIAM NEESON THRILLER. Ale jeśli podejdziesz do tego z wystarczająco obniżonymi oczekiwaniami i masz miłe wspomnienia z paranoidalnych dramatów z lat 70., które w oczywisty sposób zainspirowały reżysera i współscenarzystę Marka Williamsa, może to być dżem Twojej marki. To może nie wystarczyć, aby pospieszyć się do multipleksu, aby złapać tego zabójcę czasu podczas tego, co prawdopodobnie będzie ulotnym biegiem „Tylko w kinach” . „Blacklight” prawdopodobnie będzie grać najlepiej, gdy osiągnie swoje naturalne środowisko w menu platformy strumieniowej.

Kontynuując swoją pozornie niekończącą się karierę jako odpowiednik Taty Jeansa bohatera akcji, Neeson wnosi swoją niezawodnie skuteczną, zmęczoną światem powagę do roli Travisa Blocka, niezależnego „naprawiacza” dla dyrektora FBI i wieloletniego kumpla Gabriela Robinsona (Aidan Quinna). Block często ma za zadanie wydobyć agentów głęboko ukrywających się, gdy ich osłona zostanie ujawniona – lub, co ważniejsze, gdy spędzili zbyt dużo czasu w ciemności, aby wiedzieć, jak się wydostać. Wczesna scena ilustruje skuteczność Block, gdy ratuje agentkę przed uzbrojonym w broń tłumem, który wygląda na cosplayerów z 11 stycznia, zanim będą mogli wyrządzić jej ciężkie obrażenia ciała w przyczepie kempingowej. (Świetne rozwiązanie: odwróć uwagę bandytów, wysadzając niektóre z ich przyczep). Ale jest poważniejsze wyzwanie, jeśli chodzi o odzyskanie Dusty Crane (Taylor John Smith),

Nie żeby Crane chciał zostać wydobyty. Podczas pierwszych minut filmu widzimy, jak uśmiecha się z aprobatą podczas wiecu wyborczego kandydata do Kongresu, który wydaje się czerpać inspirację polityczną (i wskazówki modowe) od Aleksandrii Ocasio-Cortez. Crane jest zdruzgotany, gdy wspomniana kandydatka kończy się przedwcześnie po tym, jak zaprzepaściła swoje zaufanie do kierowcy współdzielonego przejazdu. Crane jest zdruzgotany, ponieważ podczas tajnej misji pilnowania jej, on — przygotuj się na to! — zakochał się w niej. Sięga więc do Miry Jones (Emmy Raver-Lampman z „Akademii Umbrella”), reporterki serwisu informacyjnego z siedzibą w Waszyngtonie, aby wyjawić informacje o mrocznym spisku określanym jako „Operacja Unity”. Nic dziwnego, że szef FBI chce, aby fasola pozostała nierozlana.

Tymczasem Block poważnie rozważa wyjście z branży wydobywczej, choćby po to, by spędzić więcej czasu z Amandą (Claire Van Der Boom), jego rozwiedzioną córką, i Natalie (Gabriella Sengos), przedwcześnie rozwiniętą wnuczką. Problem w tym, że Amanda jest szczerze zaniepokojona, że ​​paranoja jej ojca może być zaraźliwa — wciąż pamięta czasy, kiedy sprawdzał przeszłość rodziców jej przyjaciół — przez co miał zły wpływ na jej córkę. Block oczywiście się nie zgadza: „Odrobina paranoi jest zdrowa”. A poza tym już dużo nauczył Natalie o sprawdzaniu granic i zwracaniu uwagi na nieznajomych.