Uratowany z ulicy przez magiczne schronisko dla zwierząt, Clifford wkrótce spotyka Emily Elizabeth (Darby Camp), przedwcześnie rozwiniętą uczennicę gimnazjum pod tymczasową opieką jej nieudanego wujka Caseya (Jack Whitehall). Od tego momentu historia zmienia się w ogólny kapar, pełen złych złoczyńców, życzliwych sojuszników i psot. Prawdziwą słodycz można znaleźć w wierności Emily swojemu nowemu, awanturniczemu przyjacielowi. Mimo to naturalizm jest trudny do podrobienia i trudno jest oddzielić Clifforda od linii kodu, które go ożywiają; Rzeczywiście, kiedy Clifford głośno skowyczał na ekranie, mój bardzo prawdziwy pies, leżący obok mnie, nawet się nie poruszył.

Zaczerpnięte z Normana Bridwell za Scholastic książek okazało serii PBS, film wpada w pułapkę podobny do niedawnego remake'u „Zew krwi”, który doświadczył podobnych problemów w dzieje trasę CGI z Harrisona Forda futrzany zagra.

Większy problem polega jednak na potrzebie rozciągnięcia cienkiego materiału źródłowego w prawdziwy film, który wymaga stworzenia złoczyńcy, a także na wpół mistycznego wyjaśnienia, w jaki sposób 12-letnia Emily Elizabeth (Darby Camp) pojawia się w filmie. posiadanie jaskrawoczerwonego szczeniaka wielkości słonia, tym razem w nieco ciasnej przestrzeni Nowego Jorku.
Jak się okazuje, Emily, która z trudem przyzwyczaja się do wyniosłej prywatnej szkoły, do której uczęszcza, zostaje sama ze swoim leniwym wujkiem Caseyem (Jack Whitehall z „Rejsu w dżungli”), który po prostu chce przetrwać weekend związany z opieką nad dziećmi. obowiązek bez niepotrzebnego zepsucia rzeczy.

Niestety, trafiają na ratownika zwierząt z błyskiem w oku odpowiednio o imieniu Bridwell, granym przez Johna Cleese, który przynajmniej nie próbuje sprzedać im martwej papugi. (Jeśli jesteś zbyt młody, aby uzyskać odniesienie do Monty Pythona, prawdopodobnie jesteś znacznie bliżej grupy docelowej).