Na początku trudno się zorientować, co się dzieje z Ledą. Kobieta o symbolicznym imieniu Yeatsian jest profesorem i tłumaczem, przebywa na krótkich wakacjach w Grecji i nie może się doczekać relaksu na słońcu. Jednak niemal natychmiast po jej przybyciu do małego nadmorskiego miasteczka sprawy zaczynają się dziwić. Leda jest centrum obcości. Czy ona generuje dziwność, czy też dziwny jest świat? Dlaczego jej reakcje na rzeczy są tak intensywne? Dlaczego jest taka paranoiczna i niezręczna? Co się z nią dzieje? „Zagubiona córka”, adaptacja powieści Eleny Farrante o tym samym tytule z 2006 roku, jest debiutem reżyserskim Maggie Gyllenhaal i jakim jest to debiut. Wstrząsający, nieprzewidywalny, bolesny, konfrontacyjny, to film dla dorosłych.

Jedną z najbardziej niezwykłych rzeczy w „Zaginionej córce” jest zaciekły opór Gyllenhaala przed wyjaśnieniem tajemnicy Ledy. Dlaczego Leda robi to, co robi? Cóż, wiele się nauczysz, ale każda udzielona odpowiedź byłaby niekompletna. Na drugiej stronie książki Ferrante Leda stwierdza: „Najtrudniejsze do omówienia są te, których sami nie potrafimy zrozumieć”. Zauważ, że to nie jest „nie rozumiem”. To „nie mogę”, co jest zupełnie inne. Leda nie wie, dlaczego robi połowę tego, co robi. Ma obsesję. Jest kompulsywna. Toczy wojnę z własnymi impulsami. „Zagubiona córka” przemierza niezwykle skalisty teren, a Gyllenhaal skupia się na swojej głównej aktorce, skłaniając się ku bliskiej pierwszej osobie powieści, sprawia, że ​​jest to niepokojące, a czasem nawet przerażające doświadczenie. Masz nieprzyjemne poczucie, że Leda może nie być najbardziej wiarygodnym narratorem.

Leda ( Olivia Colman ) rozpoczyna swoje wakacje, czytając na plaży, pływając i próbując zasnąć w nocy, mimo że promień z pobliskiej latarni przelatuje przez jej pokój jak reflektor. Opiekun Lyle ( Ed Harris ) jest miły i pomocny, ale w odpowiedziach Ledy jest coś napiętego. Jest uprzejma, ale wydaje się, że nie znosi interakcji społecznych. Wytrzymuje rozmowę, czekając, aż się skończy. Kilka dni po jej wakacjach na plażę pojawia się hałaśliwa, głośna rodzina. Mężczyźni, kobiety, dzieci, głośno rozmawiające, chlapiące, rozstawiające koce, krzesła i jedzenie. Leda nie może już skoncentrować się na czytaniu, więc obserwuje je, próbując ustalić, kto jest kim. Ledę przyciąga w szczególności młoda kobieta w bikini ( Dakota Johnson), bawi się ze swoją małą córeczką. W skupieniu Ledy na matce i córce jest coś zbyt intensywnego. Jej oczy podążają za nimi. Jest w ciąży matka Callie ( Dagmara Domińczyk ), która pyta Ledę, czy nie miałaby nic przeciwko przełożeniu się na inny leżak plażowy, aby cała rodzina mogła siedzieć razem. Leda odmawia. Callie nie może w to uwierzyć. Leda znosi wrogie spojrzenia całej rodziny przez resztę dnia, a wszystko jest zrujnowane, więc ucieka z plaży. Jednak następnego dnia zostaje z powrotem wciągnięta.

Te tajemnicze i pełne napięcia współczesne sekwencje przeplatają się ze scenami z życia Ledy sprzed dwudziestu lat. Te sceny nie działają jak retrospekcje. Biegną równoległym torem, tworząc mylącą walkę wrażeń i paraleli, a także wypełniając historię Ledy. Młodszą Ledę gra Jessie Buckley (tak wiarygodna jak młodszy Colman), a młodsza Leda jest oszołomiona, zirytowana, przytłoczona, próbując zrównoważyć swoje ambicje zawodowe z wychowywaniem dwóch małych córek. Kiedy napalony uczony celebryta ( Peter Sarsgaard ) wykazuje zainteresowanie pracą Ledy, jest to kocimiętka dla uciskanej kobiety. Chce być wolna, ma dość obowiązków, ma dość tego wszystkiego.

Tymczasem Leda zaprzyjaźnia się z młodą kobietą w bikini, która nazywa się Nina. Leda wciela się w matczyną rolę, ale jest w tym coś nie tak. Jej zainteresowanie jest zbyt intensywne. Johnson gra Ninę z fascynującą mieszanką leniwej przyjemności i napiętej desperacji. Nina „działa” i nie bez powodu. Callie, jej bystrooka szwagierka, widzi wszystko. Nie chcesz zadzierać z Callie.