Czerwone maki cały film, choć opowiada o patriotyzmie, unika nadęcia i wyolbrzymień. Brak tutaj typowej polskiej martyrologii czy wygórowanych słów.

Dialogi starają się zrekompensować brak rozmachu i ograniczenia przestrzenne, ale wciąż brakuje w nich głębi i dramatyzmu wojny. W filmie brakuje wrażenia ogromu wojny czy trudności zdobywania terenu. Bitwa strategiczna, która otworzyła drogę aliantom na Rzym, jest przedstawiona jako zwycięstwo ducha Polaków, ale szkoda, że film nie wykorzystuje tego potencjału, by opowiedzieć coś więcej niż oczywiste – że potrafimy walczyć w trudnych warunkach dla dobra Ojczyzny.

Krzysztof Łukaszewicz w Czerwone maki filman cc próbuje ubrać całą historię w ramy melodramatu, ale to właśnie ta część opowieści wypada najgorzej. Jędrek, młody awanturnik, który pragnie przetrwać wojnę i zdobyć serce dziewczyny, nie przekonuje. Jego romans z sanitariuszką Polą wydaje się naciągany i niezbyt przekonujący. Ich zachowanie czasem graniczy z absurdem, co sprawia trudność w sympatyzowaniu z nimi lub angażowaniu się emocjonalnie w ich historię.