Kryptonit filmu spada na zestaw niepowodzeń, które być może oddzielnie nie zostałyby tak bardzo zauważone, ale gdy odnalezione w filmie lekko się wyślizgują, mówię w części scenariusza napisanego przez Alberto Fasce i Gonzalo Venturę który z jednej strony składa się z dobrych pomysłów, zaczynając od niepowodzenia po trzech dniach i odkręcając rozwiązanie, aż do dawania mu swobody w postaci okrągłego zakończenia, bez uwzględniania drobnego post-kredytowego dodatku, który nie nic nie wnosi, a część niekongruencji, która wraz z jakąś słabo zdefiniowaną lub odnoszącą sukcesy postacią nie kończy pracy.