Dźwięk Wolności Cały film ma po pierwsze przesłanie, a po drugie historię. Jej przesłaniem jest zwrócenie na nas większej uwagi na okropności handlu dziećmi w celach seksualnych. Robi to, pokazując niepokojące sekwencje dzieci znajdujących się w niebezpieczeństwie, niesionych przez oślizgłych dorosłych i sprawiających, że zapamiętujemy twarze wszystkich. Następnie mamy zmęczonego bohatera, Tima Ballarda, Amerykanina, którego supermocą jest to, że mu zależy. Ojcu i mężowi zależy na tym tak bardzo, że na dziesięć miesięcy przed uzyskaniem emerytury odchodzi z pracy w Homeland Security.

Zamiast łapać tylko pedofilów, jak robił to już prawie 300 razy, udaje się do Kolumbii i pod przykrywką pomaga ratować dzieci. Tego człowieka gra delikatny i śmiertelnie poważny Jim Caviezel, który bierze na swoje barki cierpienie związane z tym przesłaniem, zupełnie jak wtedy, gdy grał Jezusa Chrystusa w „ Pasji ” Mela Gibsona .

Historia jest prawdziwa, ale przy takim opowiadaniu ledwo ożywa. A szkoda, nie tylko dlatego, że odrętwienie tych tematów jest niewygodne, ale także dlatego, że reżyser Alejandro Monteverde dobrze stawia sobie poprzeczkę, której oczekuje się od filmów, których głównym przesłaniem jest przesłanie (i które często mają podobnych zwolenników kierujących się wiarą) ).

Pozbądź się otaczającego go hałasu, a Dźwięk Wolności cały film ma wyraźne ambicje kinowe: niegraficzny horror z czymś, co można nazwać artystyczną wrażliwością na stłumioną wściekłość i precyzyjne, uderzające cienie pochodzące z i tak już ponurego świata. Gdyby „Sound of Freedom” mniej skupiał się na byciu czymś „ważnym”, mógłby to być coś więcej niż nastrój, mógłby to być film.

Dźwięk Wolności cda sam w sobie jest uroczystym, przeciągłym nudziarzem o niezbyt odważnej postawie narracyjnej – troska o bezpieczeństwo dzieci jest z grubsza najłatwiejszą sprawą dla każdego choć trochę przyzwoitego człowieka.

Poprzednie filmy, takie jak „ Przeminęło, kochanie ” i „ Taken ”, również opierały się na tym napięciu, pokazując, jak łatwo jest zaangażować się w historię o kradzieży dzieci i narażeniu ich na niepewne niebezpieczeństwo. Jednak choć tak oddana powadze i cierpieniu, skrócona opowieść współautorów Monteverde i Roda Barrazaniedbuje rozwinięcie swoich pomysłów lub postaci ani dodanie większej intensywności powolnym, powolnym poszukiwaniom Ballarda, w szczególności dwojgu dzieci (Miguel Lucása Ávili i Rocío Cristala Aparicio), których twarze go prześladują. Kadrowanie „prawdziwej historii” tylko dodaje mu tyle ostrości, zanim ona również stanie się przytępiona.

Ten świat jest tak przepełniony troską o dzieci, że wydaje się unikać tworzenia napięcia gdzie indziej, dlatego umieszcza Ballarda w nudnych scenach u boku łatwowiernych, jednowymiarowych stworów; jego tajne misje, podczas których czasami mówi jak ścigani przez niego pedofile, dotyczą bardziej dyskomfortu widzów niż jego niebezpieczeństwa.

Nie ma prawie żadnych gier umysłowych, w które można grać, a jedynie ustawienia operacji żądła stworzone na podstawie szerokiego wyobrażenia o tym, jak by to się stało w prawdziwym życiu w Dźwięk Wolności pobierz. Są to następujące po sobie momenty antyklimatyczne i chociaż intrygujące jest to, jak Monteverde stroni od przemocy i machizmu, nie ma nic innego na swoim miejscu. ( Dla każdego, kto przygotowuje się do obejrzenia „Dźwięku wolności”, ponieważ na plakacie widać Caviezela trzymającego broń i rzucającego piorunujące spojrzenie, to nie jest ten rodzaj filmu. )