Tak, to jest Garfield, w porządku. „Garfield: The Movie” oddaje nieuchwytny urok najbardziej egoistycznej postaci z zabawnych stron i wrzuca go w historię, która pozwala mu rozkoszować się wadami charakteru. To, że Garfield okazuje się w końcu odważny i sumienny, nikogo nie zaskoczy, choć może go zawstydzić.

Nie wiem, kto wpadł na pomysł, że Bill Murray byłby odpowiednim aktorem, aby zagrać głos Garfielda, ale obsada jest inspirowana. Głos Murraya odnajduje właściwą równowagę dla Garfielda — między samozadowoleniem a niepewnością, między uczuciem a dystansem, między zazdrością a niechętną zdolnością patrzenia na inny punkt widzenia.

W tym przypadku drugi POV należy do Odie, psa, który jest podarowany Jonowi ( Breckin Meyer ), właścicielowi Garfielda, przez jego seksowną weterynarz, Dr Liz ( Jennifer Love Hewitt ). Garfield jest zszokowany i zdumiony, że musi dzielić miejsce na poduszki z psem, nie wspominając o czasie spędzonym z Jonem („Nie jesteś tylko moim właścicielem – jesteś moim głównym opiekunem”). Będąc Garfieldem, wyraża swoje niezadowolenie nie upokarzającym publicznym pokazem, ale subtelnym podstępem. Wyprowadza psa na zewnątrz, a ponieważ psy są psami, Odie goni samochód, a potem drugi, gubi się i zostaje zabrany przez małą staruszkę, a potem kończy na funcie.

Istnieje równoległy wątek dotyczący pozbawionego talentu Happy Chapmana ( Stephen Tobolowsky ), który prowadzi program telewizyjny z kotem. Myśli, że użycie psa może przynieść mu ogólnokrajową ekspozycję, mówi małej staruszce, że jest właścicielem Odiego, i jako strategia treningowa daje mu porażenie prądem z okrutnej obroży. Niezależnie od tego, czy Garfieldowi uda się włamać i wydostać się z funta, uratować Odiego, zdemaskować Chapmana i ponownie połączyć Jona z psem i szlachetną obecnością Garfielda, zostawię tobie do odkrycia.

Film, oparty na komiksie Jima Davisa , wyreżyserował Peter Hewitt , a scenariusz napisali Joel Cohen i Alec Sokolow . Twórcy filmu oczywiście rozumieją i kochają Garfielda, a ich filmowi brakuje tego poczucia smukłego sluppingu, który czasami pojawia się, gdy Hollywood przenosi komiksy na ekran. Chociaż Garfield twierdzi, że „nie robię pościgów”, film ma dużą scenę pościgową i inne standardowe elementy fabuły, ale rozumie, że osobowość Garfielda, jego zachowanie, jego chwalebne zaabsorbowanie sobą są tym, co naprawdę nas interesuje Pasek Davisa nie jest opowieścią, ale postawą.