Kulminacyjne sceny w „Królu Ryszardzie” mają miejsce w 1994 r., gdy 14-letnia Venus Williams w swoim drugim profesjonalnym meczu tenisowym mierzy się z Arantxą Sánchez-Vicario , wówczas najwyżej notowaną zawodniczką na świecie. Jeśli nie znasz wyniku, możesz chcieć powstrzymać się od Googlingu. I nawet jeśli doskonale pamiętasz mecz, możesz wstrzymywać oddech i pełen sprzecznych emocji, oglądając umiejętną i trzymającą w napięciu grę reżysera Reinaldo Marcusa Greena.

Najprawdopodobniej wiesz, co stało się później. Venus i jej młodsza siostra Serena zdominowały i zmieniły tenis kobiet, wygrywając między sobą 30 tytułów singlowych Grand Slam (plus 14 tytułów deblowych jako drużyna) i otwierając ten sport na aspirujących mistrzów z każdego środowiska. (Są uznawani za producentów wykonawczych tego filmu.) Możesz również wiedzieć, że te osiągnięcia spełniły ambicję, którą ich ojciec, Richard Williams, począł, zanim urodziły się Venus i Serena.

W latach ich wznoszenia się był postacią znaną, często opisywaną słowami „kontrowersyjny”, „otwarty” i „prowokujący”. „Król Ryszard” ma częściowo na celu uratowanie Williamsa przed protekcjonalnością tych przymiotników, namalowanie przekonującego i szczegółowego obrazu rodziny — można powiedzieć, oficjalnego portretu — na drodze do sławy i fortuny.

We współczesnym hollywoodzkim ujęciu film można opisać jako opowieść o pochodzeniu superbohatera dwa za jednego, w której Wenus (Saniyya Sidney) przejmuje kontrolę nad swoimi mocami, podczas gdy Serena (Demi Singleton) zaczyna rozumieć swój niezwykły potencjał, przy czym każda z nich jest wspomagana. przez mądrego i przebiegłego mentora. Ale jest to zasadniczo – i powiedziałbym cudownie – staromodna rozrywka, dramat sportowy, który jest również atrakcyjną, społecznie wrażliwą historią o wytrwałości i dążeniu do doskonałości.