W wywiadzie dla Charente Libre . w 2019 roku, Wes Anderson powiedział, że jego nowy film, „The French Dispatch” był „nie jest łatwo wytłumaczyć.” Ma rację, tak nie jest, a każde wyjaśnienie zdekonstruowałoby to w taki sposób, aby brzmiało jeszcze bardziej niezrozumiale. To jak rozkładanie zegara na części, aby zobaczyć, jak działa, a robiąc to, nie wiesz już, która jest godzina. Zegar jest trafną metaforą stylu Andersona, obecnego we wszystkich jego filmach, ale w skrajnym stopniu tutaj. Składający się z oszałamiającego zestawu warczących, przecinających się maleńkich części, „The French Dispatch” tyka bezlitośnie do przodu, nigdy nie zatrzymując się, by odetchnąć, ledwo zatrzymując się na refleksję. „The French Dispatch” nie ma niektórych z bardziej ujmujących cech jego wcześniejszych postaci – szkolnych wybryków z „ Rushmore ”,Królewskie Tenenbaums i The Darjeeling Limited , czy skoncentrowane na dzieciach Moonrise Kingdom . Z kolei Francuski Dispatch trzyma publiczność na uboczu i jest dla niego mocniejszym filmem. Oglądanie, jak Anderson śledzi swoją obsesję na punkcie zewnętrzne granice (trudno sobie wyobrazić, jak daleko mógłby się posunąć) są fascynujące. Film może być trudny do wytłumaczenia, ale oglądanie go jest bardzo zabawne. To szybki, deliryczny film o bardzo powolnym, niezmiennym świecie.

W „The French Dispatch” przedmiotem obsesji Andersona („przedmiot” jest słowem kluczowym) jest ” The New Yorker” , a konkretnie „New Yorker” w czasach wybrednego założyciela/redaktora Harolda Rossa i jego zniechęcająca lista pisarzy — Jamesa Thurbera , AJ Liebling, Joseph Mitchell, Rosamond Bernier, James Baldwin — wszyscy otrzymali ogromną swobodę w zakresie tematyki i procesu, ale zostali zredagowani w ciągu jednego centymetra życia, aby dostosować swoją prozę do agresywnego stylu nowojorskiego domu.

Sfabularyzowany New Yorker nazywa się The French Dispatch , został wydany w małym francuskim miasteczku Ennui-sur-Blasé, chociaż powstał w Liberty w stanie Kansas, gdzie urodził się i wychował redaktor Arthur Howitzer, Jr. ( Bill Murray ). (W jednym z wielu momentów „a-ha” rozsianych po całym świecie ciekawostek: pismo pierwotnie nazywało się Piknik . Dramatopisarz William Inge , najbardziej znany ze swojej sztuki Piknik z 1953 r., urodził się w Independence w stanie Kansas. Wolność, niezależność, rozumiesz? Nic z tego nie znaczy, ale jest fajnie, jeśli się tego zorientujesz).

„The French Dispatch” nie zagłębia się w życie tych bohaterów, ale skupia się na ich pracy, a struktura filmu przypomina numer magazynu, w którym dosłownie wchodzisz na strony i „czytasz” trzy oddzielne historie. Ale najpierw jest sekwencja otwierająca w stylu Jacques-Tati, wyraźnie riff ze zszywki The New Yorker , „The Talk of the Town” z Herbsaintem Sazeracem ( Owen Wilson)., zawadiacki w czarnym berecie i golfie) jadący na rowerze przez Ennui-sur-Blasé, pokazujący nam widoki (i mówiący bezpośrednio do kamery, powodujący niefortunne kolizje).