Robin Wrightreżyserski debiut „Land”, którego premiera odbędzie się w ten weekend na Sundance Film Festival, to pełen pewności siebie dramat o wielu formach izolacji. Edee (Wright) jest emocjonalnie odizolowana przez straszną tragedię i utrzymujący się smutek, który sprawił, że ma skłonności samobójcze. Prawie tak, jakby próbowała odzwierciedlić samotność w środku, izoluje się również fizycznie, idąc do odległej chaty i próbując żyć z lądu. Film Wrighta to liryczne studium postaci o dwojgu głęboko zbolałych ludziach, którzy odnajdują w sobie cel. Nawet jeśli rozległy krajobraz wokół nich zdaje się przypominać znikomość jednej osoby wobec piękna Matki Natury, „Land” sugeruje, że izolacja nie jest odpowiedzią, a połączenie jest najważniejsze. To sprytne, poruszające dzieło,

Wright przez pierwsze pół godziny filmu wykonuje dużo pracy nad postaciami, prawie bez dialogów. W długich napisach początkowych Edee jedzie do odległej chaty w górach. Kiedy mówi mężczyźnie, który ją tam przyprowadził, żeby przyjechał po wypożyczony samochód, kiedy tylko może, sugeruje, że bezpieczniej jest mieć samochód tutaj. Edee nie dba o bezpieczeństwo. Brak przygotowania na to, co ma stawić czoła Edee, prawie pochyla się w retrospekcjach, które wskazują na jej samobójczą naturę po nieujawnionej tragedii. To tak, jakby Edee nie miała nic przeciwko temu, że Ziemia ją odzyskała. Nie umie polować ani łapać pułapek; nie ma wystarczającej ilości zapasów; zima nadchodzi. Jeśli tu umrze, niech tak będzie. To prawie tak, jakby patrzeć, jak ktoś powoli tonie, setki mil od oceanu.