Podobnie jak w przypadku nikczemności Ercole'a, bulgocząca niepewność Alberta nasyca drugą połowę filmu aurą faktów dokonanych i wciąga początkową animowaną radość w otchłań nudy. Dlaczego kolejna opowieść o dziewczynie utknęła w środku dwóch najlepszych przyjaciółek? Po co rzucać bogaty łuk Giulii, rywalizującą dziewczynę jako outsider, na tylne siedzenie? Bez eksploracji jej narracji, pierwotna historia przepływa przez ruchy. A zakończenie, mające na celu odzyskanie części jej iskry, służy jedynie przywiązaniu jej ważności do dwóch chłopców. To znaczy, że faceci wygrywają, ale tak naprawdę wszyscy wygrywamy.