Ale najśmielszym wyczynem ze wszystkich w „Don't Breathe 2” jest próba całkowitej rehabilitacji Normana. To godne podziwu, a nawet niezwykłe, że film studyjny oferowałby taką moralną dwuznaczność w swoim bohaterze horroru – i to zdecydowanie tym, czym jest tutaj, w porównaniu – ale przyczyna jego udręki trwa do końca. Jest mdłości, które są nieuniknione, pomimo jego dobrych wysiłków teraz i oczywistej miłości do psów, która służy jako skrót od jego odkupienia. To zasługa Langa, że ​​jesteśmy gotowi podążać za nim w jego nieoczekiwaną podróż i naprawdę zależy nam na tym, czy może dalej kopać tyłki z dala od znajomych granic domu. Pozostaje nadczłowiekiem, pomimo jego głęboko wadliwego człowieczeństwa.