Jest rok 1997. Mam jedenaście lat na nocowaniu i opowiadam wszystkim dziewczynom, że moim ulubionym aktorem jest Nicolas Cage i nie mogę się doczekać, aż zobaczę „ Con Air ”. Moje trzy ulubione filmy to „ Moc struck ”, „ Raising Arizona ” i „ Miodowy miesiąc w Vegas ”. Rok wcześniej rodzice zabrali mnie na „ The Rock ” i „ Face/Off ” w kinach, pomimo ich ocen R. Bycie fanem Nicolasa Cage'a w pewnym wieku oznacza posiadanie niezwykle osobistych wspomnień, takich jak to, które przenikają się do własnej autobiograficznej historii.

To właśnie reżyser „Nie do zniesienia ciężaru ogromnych talentów” Tom Gormican i jego współscenarzysta Kevin Etten rozumieją o powiązaniach fanów z Cage'em. Wychodząc z tej emocjonalnej symbiozy między fanem a aktorem, filmowcy tworzą metanarrację, która bada również relacje między aktorem a jego postacią na ekranie przez pryzmat wciąż zmieniających się celów współczesnego hollywoodzkiego filmowania.

Kiedy film zaczął się sceną, w której nastoletnia dziewczyna odnosi się do Cage'a jako „jebanej legendy” podczas oglądania filmu akcji „Con Air” z 1997 roku, którego kulminacją jest jej porwanie jako crescendo „How Do I Live” Trishy Yearwood, wiedziałem, że tak. w dobrych rękach. Ujęcie Cage'a grającego fabularyzowaną wersję samego siebie, Nicka Cage'a, krążącego po Sunset Blvd z krzykiem CCR w drodze na spotkanie z reżyserem (w tej roli David Gordon Green ) w Chateau Marmont.

Neurotic Cage zderza się z hollywoodzkimi frazesami, chwytając się „roli życia”, podczas gdy jego życie osobiste jest w rozsypce. Rozwiedziony ze swoją wizażystką żoną Olivią (zawsze gwiazdorską Sharon Horgan ), nie nawiązał kontaktu ze swoją 16-letnią córką Addy (Lily Sheen, córka aktorów Michaela Sheena i Kate Beckinsale ) i jest winien hotelowi 600 tys. gdzie obecnie mieszka, Cage przyjmuje ofertę od swojego agenta Finka ( Neil Patrick Harris ), aby pojawić się na urodzinach superfana na Majorce za fajny milion.

Uprzejmy Pedro Pascal wciela się w niezwykle sympatyczną postać miliardera Javi Gutierreza, magnata eksportującego oliwki, który może być również międzynarodowym pogromcą broni. Pascal to my wszyscy, ponieważ jego uśmiech nigdy nie znika z Cage'a, jest po prostu szczęśliwy, że jest w pobliżu człowieka stojącego za mitem. To, co w gorszych rękach mogłoby być szyfrem usług fanów, jest podtrzymywane przez warstwowe, emocjonalne działanie Pascala. Scena, w której Pascal dzieli się osobistą historią o tym, jak więź w komedii Shirley MacLaine z 1994 roku „Na straży Tessy ” pomogła mu pogodzić się z umierającym ojcem, jest zabawna, ale także ukazuje wielką prawdę o sile filmu – każdego filmu – do zmienić życie.

Nawet agenci CIA, którym powierzono zniszczenie kryminalnego imperium Javiego, grane z doskonale wyważoną komiczną powagą przez Tiffany Haddish i Ike'a Barinholtza , mają różne punkty odniesienia, kiedy zauważają Cage'a na lotnisku i decydują się uczynić z niego aktywa. Rozpiętość tytułów w filmografii Cage'a oznacza, że ​​jest on zarówno facetem z filmów „Moonstruck” i „Face/Off”, ale daje też agentowi Haddishowi możliwość odwrócenia jego uwagi na tyle, by umieścić na nim tropiciela, jednocześnie wyjaśniając, jak bardzo jej siostrzeniec kocha „The Krudowie 2″ Prawdziwie aktor, który dla każdego znajdzie coś dla siebie.

Umieszczenie klatki w fabule rodem z jednego z jego filmów akcji, takich jak „ Przeminęło w 60 sekund ” czy „ National Treasure ” mogłoby z łatwością zacząć wydawać się sztuczką, ale filmowcy sięgają po każdy zakamarek jego filmografii, aby stworzyć coś transcendentnego. Awaria przy basenie nawiązuje do nagrodzonego Oscarem występu Cage'a w filmie Zostawić Las Vegas . Jego chemia z Pascalem, gdy obaj zaczynają razem pracować nad scenariuszem, sprawia, że ​​film opiera się na charakterze nad fabułą, prawdziwych emocjach nad sztucznością.