W nowym thrillerze psychologicznym Edgara Wrighta genialnie ożywa Soho z lat sześćdziesiątych . Wright przenosi publiczność z powrotem do serca Swinging London, okresu, w którym właśnie ukazał się film o Jamesie Bondzie Thunderball , piosenkarze tacy jak Cilla Black i Petula Clark znajdują się na listach przebojów, a Carnaby Street tętni energią. Niedoszła piosenkarka Sandy ( Anya Taylor-Joy ) właśnie przybyła do miasta. Jest piękną blondynką, ma głos i talent, które pasują do jej ambicji. Jack ( Matt Smith ) jest przystojnym, ale łobuzerskim menedżerem talentów, którego spotyka przypadkiem i który wygląda, jakby mógł poprowadzić ją na szczyt.

Taylor-Joy (cudowne szachy z Gambitu królowej ) jest idealna do swojej roli. Emanuje charyzmą i gwiazdorską jakością. Jej wykonanie „Downtown” przyprawia o dreszcze. Wright uchwycił zarówno podekscytowanie epoki, jak i jej ciemniejszą, bardziej obskurną stronę: mizoginię i przemoc seksualną.

Przerywniki z lat sześćdziesiątych to jednak tylko jedna część Ostatniej nocy w Soho . Akcja rozgrywa się również w czasach współczesnych – i niestety współczesne sceny nie są tak żywe, jak te sprzed pół wieku.

Na początku filmu Eloise (Thomasin McKenzie) z obsesją na punkcie lat 60. właśnie została przyjęta na kurs mody w Londynie. Jest „wiejską myszą” z Kornwalii, ale nie może się doczekać, aby dostać się do dużego miasta. Jej matka zmarła, gdy miała siedem lat, a wychowywała ją babcia (w tej roli Rita Tushingham, jedna z wielu twarzy lat sześćdziesiątych w filmie).