Absolutnie nie ma potrzeby odświeżenia geopolityki w macho-thrillerze Marka Neveldine'a „Panama”, co może być błogosławieństwem: ten przerysowany, ale całkowicie przewidywalny powrót rozgrywa się w ostatnich dniach prezydentury Manuela Noriegi , kiedy rozstrzyga lojalność CIA w Ameryce Środkowej było trudniej niż granie w trzy karty. Film bardziej interesuje wskrzeszanie ducha akcji z końca lat 80., kiedy mężczyźni byli brutalami, kobiety były pionkami lub słodyczami, a deklaratywne twierdzenia przechodziły na dialog. „Nie ma nic bardziej rock'n'rollowego” – zachwyca się tu Stark Mela Gibsona – „niż eliminowanie złych ludzi na czerwono, biało i niebiesko!”

Gibson pojawia się na ekranie tylko przez kilka scen, przestrzegając aktualnego podręcznika kariery używanego przez aktorów jego pokolenia, którzy lubią łatwą wypłatę. Podnoszenie ciężarów (i gapienie się i zabijanie) jest wykonywane przez Beckera Cole'a Hausera, surowego marine, który, kiedy nie strzela do ludzi, spędza czas pijąc na grobie swojej żony. Po zwerbowaniu przez postać Gibsona do zdobycia radzieckiego helikoptera dla Contras, Becker z ponurą satysfakcją odkrywa, że ​​on i rebelianci podzielają bezdenny głód zemsty – można by powiedzieć, apetyt na zniszczenie, zwłaszcza jeśli ta jedna osoba była Contrami. lider w tym filmie, który grając na gitarze powietrznej na karabinie, krzyczy: „Witamy w dżungli!”

„Panama” powinna być zabawniejsza, biorąc pod uwagę, że Neveldine był scenarzystą i reżyserem zakręconych, kretyńskich filmów „Crank” , które nakręcił u boku Briana Taylora. (Ten film został napisany przez Williama Barbera i Daniela Adamsa.) Ale jest to głównie dużo maniakalnej obróbki i zdjęć z kofeiną, z których każde próbuje i nie potrafi wydobyć trochę emocji z nudnego występu Hausera. Jest ujęcie pantery śnieżnej w zwolnionym tempie, z podkładem dźwiękowym z metalowymi włosami. Jest dostarczany bez odrobiny ironicznego dowcipu.