Projekt X cały film stara się wywołać przerażenie i podobnie samooszukiwaniem byłoby udawanie, że ta mieszanina ekstazy i strzałów w krocze jest czymś innym niż odrażającym. Bohaterowie używają innego słowa – dla nich wszystko jest „epickie”, co jest przydatnym wprowadzeniem w błąd, sugerującym wydarzenia tak ważne, że wykraczają poza twoją jurysdykcję.

Już sam zarys jest niejasny: Projekt X online to film typu found footage oglądany za pomocą cyfrowych kamer i iPhone'ów, więc postacie wydają się przede wszystkim rozmyte. Urodzinowy Blur to Thomas (Thomas Mann), który wygląda na niezdarnego i oszołomionego, gdy jego twarz jest dobrze widoczna. Jego najlepszym przyjacielem Blurem jest Costa (Oliver Cooper), jeden z najbardziej wstrętnych rozmówców na ekranie. Costa znęca się nad przyjaciółmi, aby dostać to, czego chce, czyli w tym przypadku huczną imprezę, podczas której rodzice Thomasa są poza miastem. Trzeci Blur, głupek ze szkoły McLovina (Jonathan Daniel Brown), istnieje przede wszystkim po to, by być workiem treningowym dla szerzącej się homofobii Costy.

Dom Thomasa z basenem, księżycowym odbiciem, balkonem dla DJ-ów i podwórkiem, które wydaje się powiększać wraz z setką nowych przybyszów, przypomina coś z The Sims . Uczestnicy przeprowadzają blitzkrieg przez wszystkie pomieszczenia i pojazdy silnikowe, zalewani demonicznym blaskiem kamery. Dziewczyny, o których mówi się, że mają 17 lat, leżą na kanapach i łóżkach w kompromitujących pozycjach.

Istnieją podobieństwa między Projektem X a prawdziwym australijskim imprezowiczem Coreyem Delaneyem , który w 2008 roku zaprosił do swojego domu 500 osób, gdy jego rodziców nie było w mieście. Jest jedna zasadnicza różnica: Delaney w 3-minutowym wywiadzie telewizyjnym wykazał się bardziej zjadliwym dowcipem – „Przepraszam, ale nie zdejmuję okularów przeciwsłonecznych” – niż którykolwiek z Blurów jest w stanie wytrzymać w 88-minutowym filmie.

Jednak Projekt X cda nie jest tak naprawdę komedią; mocno osadziła się w lo-fi grozy Girls Gone Wild i Backyard Wrestling, gdzie aparat jest jedynie prymitywnym narzędziem do rejestrowania ziarnistego, tandetnego spektaklu. Cóż za spektakl: reżyserka Nima Nourizadeh oraz scenarzyści Matt Drake i Michael Bacall zgłębiają głębiny hedonizmu, dając swoim nastolatkom swobodę w dążeniu do szczęścia.