Melowi Gibsonowi można zarzucić wiele rzeczy, ale subtelność nie jest jedną z nich. Nawet w swoim najgorszym – to znaczy jako filmowiec, a nie myśliciel polityczny – konsekwentnie udowadnia, że ​​jest zdolnym rzemieślnikiem i sprytnym showmanem. „Hacksaw Ridge”, pierwszy film, który wyreżyserował od czasu „Apocalypto”, dekadę temu, jest dosadnie skutecznym dramatem wojennym opartym na wierze i flagi, prawdziwą historią niezwykłego bohatera, którego centrum stanowi węzeł moralnego napięcia.

Ten bohater, Desmond Doss , jest wpisany do podręczników historii jako coś w rodzaju paradoksu: odmawiający sumienia, który został odznaczony Medalem Honoru za odwagę w walce. Adwentysta Dnia Siódmego, który odmówił noszenia broni, służył jako sanitariusz wojskowy w bitwie pod Okinawą. To, co tam zrobił, jest łatwo wyszukiwane w Google (i jest tematem filmu dokumentalnego Terry'ego L. Benedicta „The Conscientious Objector”), ale nie posunę się zbyt daleko w zepsuciu opowieści, którą pan Gibson opowiada z wigorem i napięciem.

A także w graficznych i makabrycznych szczegółach. Apetyt pana Gibsona na gore nie ma sobie równych we współczesnym Hollywood. Może to dużo mówi, a może to oczywiste, ale ten mężczyzna jest miłośnikiem – koneserem, epikurem, smakoszem – eksplodujących głów, połamanych kończyn i pękniętych brzucha. Jak to zrobił najsłynniej w „Pasji”, po raz kolejny zanurza człowieka pokoju w grobowcu okrucieństwa, sprawdzając hart ducha zarówno bohatera, jak i publiczności.

„Hacksaw Ridge” zaczyna się smakiem piekła, pola bitwy, które bardziej pasuje do horroru niż do obrazu walki. Wstrząsająca ścieżka dźwiękowa w tonacji molowej Ruperta Gregsona-Williamsa jest odtwarzana w zwolnionym tempie z tryskającej krwi, pękających kości, palącego ciała i ogólnej agonii.

Potem muzyka się zmienia, światło się zmienia i jesteśmy w raju: pagórkowaty, pasterski zakątek Wirginii lata przed Pearl Harbor. Młody Desmond (Darcy Bryce) i jego brat Hal (Roman Guerriero) ścigają się po skałach i strumieniach. Nie żeby mieszkali w doskonałym raju. W ich związku jest powiew Kaina i Abla, a poważniejsze kłopoty ze strony ich ojca, Toma (Hugo Weaving), zgorzkniałego, alkoholika weterana I wojny światowej. Chociaż nienawidzi wojny, starszy Doss nie jest pacyfistą, a jego gwałtowne zachowanie wobec synów i ich matki (Rachel Griffiths) pomaga popchnąć Desmonda w kierunku pobożności miłującej pokój.