Mieszkać w Raccoon City? Nie ma mowy – mruczy kierowca ciężarówki w filmie Johannesa Robertsa Resident Evil: Witamy w Raccoon City, nieuniknionym wznowieniu długo działającej, dochodowej serii opartej na grze wideo. I ten cietrzew pojawia się, zanim kierowca ciężarówki dotrze do tego, o czym wie większość publiczności: to rozpadające się miasto firmowe, zdominowane przez dziesięciolecia przez farmaceutycznego tytana o nazwie Umbrella Corporation, zostało zatrute toksyną, która zombi ludność w, och , około pięciu minut.

To wiedza dobrze znana fanom ponad dwóch tuzinów strzelanek FPS i sześciu poprzednich filmów. Ale cofając się do 1998 roku, opowieść o początkach Robertsa osiąga dwie rzeczy: usprawiedliwia nieobecność długoletniej gwiazdy Milli Jovovich (której reżyser i mąż Paul WS Anderson nadal jest producentem wykonawczym) i obejmuje nostalgię za latami 90. Wyjdź z przyszłościowymi hologramami AI, z kiczowatą kameą z brzęczyka.
Postacie i dialogi nie są więcej warte niż używany Discman. (Tak, to też się pojawia.) Sierota Claire (bezwzględna Kaya Scodelario) ma nadzieję, że ona i jej brat, Chris (Robbie Amell), przeżyją noc żywych trupów, zmutowanych dobermanów i jednego bulwiastego guza gałki ocznej. ujawnić prawdę o ich rodzinnym mieście.

Jedyną niespodzianką jest to, że Roberts unika tanich, przerażających niespodzianek na rzecz dobrze przygotowanych scen suspensu, które rozgrywają się jak gra w trzy karty. Jest radość z powolnych wizualnych gagów autora zdjęć Maxime'a Alexandre'a i montażysty Deva Singha, zwłaszcza gdy leniwy gliniarz Avana Jogii drzemie przy swoim biurku, podczas gdy pędzący tankowiec krąży przed stacją, eksploduje kulą ognia i wyrzuca tiki w zombie -pochodnia, która w końcu przerywa mu drzemkę.