Road House cały film przyciąga nieproporcjonalnie dużą liczbę podejrzanych postaci z wściekłością i zatrudnia nieproporcjonalnie dużą liczbę dobrych muzyków, którzy nagrywają nocne bójki w barze zza siatki. Najbardziej destrukcyjnymi patronami są gang motocyklowy dowodzony przez Della (JD Pardo), którego porażka 5 na 1 z Daltonem ilustruje lekki charakter superbohatera w filmie i wplątuje Daltona w karykaturalnie nikczemnego dewelopera imieniem Brandt (Billy Magnussen, zawsze niezawodny w kreskówkowej nikczemności). .

Jest fabuła – narkotyki, skorumpowani gliniarze, morderstwa, łodzie, Gyllenhaal bez koszuli podciągający się na drążku itp. – jest ogólnie trudny do zrozumienia i nie o to chodzi. To prawda, że ​​stawka nie ma większego sensu, mimo że rzekomo zwiększają ją pieniądze, śmierć i porwania.

Co jest w porządku, choć na jego niekorzyść, zwłaszcza przy pełnym dwugodzinnym czasie trwania, Road House nie jest zainteresowany historią Daltona (z wyjątkiem jego zbrodni wywołującej retrospekcje) ani wielu słabo rozwiniętych postaci drugoplanowych.

Wśród nich: twarda barmanka Laura (BK Cannon), początkujący bramkarze Billy (Lukas Gage) i Reef (Dominique Columbus), właściciel księgarni Stephen (Kevin Carroll) i jego nad wiek rozwinięta córka Charlie (Hannah Love Lanier) oraz, co najbardziej skandaliczne, ukochana Daltona Ellie (Daniela Melchior), pielęgniarka z koneksjami, której podczas zbyt krótkich zalotów udaje mu się przemycić przed nim jedno osobiste pytanie. („Myślisz, że nie mamy Google na tej wyspie?” zastępuje resztę).

Intrygujące szczegóły, takie jak rodzina Ellie w separacji lub rodowód czarnych właścicieli firm Frankiego, co było wyczynem na południu Jim Crow, na krótko pojawiają się jako postać motywacje – dlaczego ludzie zostają w tym mieście?! – ale w skrócie pochowany w zuchwałości i salcesonach.

Mimo to przychodzi się do Road House na dobrą zabawę i kilka mrożących krew w żyłach bójek, a na tym froncie ten film zapewnia, dzięki naprawdę imponującym kaskaderom, w pełni przekonujący występ Gyllenhaala w formie Southpaw i trzeszczący ekran debiut mistrza UFC Conora McGregora.

Bar Road House może i jest dość kameralny – tak naprawdę część przyjemności płynących z oglądania filmu wynika z tego, jak małomiasteczkowy i drobny jest ten świat – ale sekwencje walk rozgrywają się na dużym, odważnym, naciągającym rzeczywistość płótnie. Wielkie jak w walkach z krokodylami, wielka bójka w barze w pełnej obsadzie, pojedynek na śmierć i życie przez nokaut pomiędzy Daltonem a zarozumiałym (i czasami z gołym tyłkiem) zabójcą McGregora. To pierwotne, siniaczące, niedorzeczne i bardzo zabawne.