Dojrzewanie na Zalukaj, to czteroczęściowy miniserial o 13-latku oskarżonym o zabójstwo kolegi z klasy. Jego cechami charakterystycznymi są przygnębiający realizm i fakt, że każdy odcinek to ciągła scena, co potęguje poczucie paniki i pośpiechu.

Serial zaczyna się od szturmu policji na dom rodziny Millerów, aby aresztować młodego syna, Jamiego (Owen Cooper), podczas gdy jego rodzice (Stephen Graham, Christine Tremarco) i siostra (Amelie Pease) patrzą z przerażeniem i konsternacją, płaczą i błagają.

W chaosie nie ma przerwy. Zostajemy z Jamiem, gdy przybywa na posterunek policji, gdy pobierane są odciski palców i przesłuchiwany, gdy policja robi zdjęcia jego ciała, podczas gdy jego ojciec stoi bezradnie przerażony.

Najlepszy odcinek serialu i jeden z najbardziej fascynujących odcinków telewizyjnych, jakie widziałem od dawna, to jego trzeci odcinek, w którym występuje dwóch aktorów siedem miesięcy po aresztowaniu. Jamie przebywa w ośrodku dla nieletnich, a psycholog (Erin Doherty) kończy niezależną ocenę, którą przedstawi sędziemu w jego sprawie.

Obejrzałem ten odcinek Dojrzewanie online kilka razy i może on skończyć się na różne sposoby. Przez pryzmat jednej soczewki gra na nim jak na pianinie, wywołując różne reakcje emocjonalne. Przez pryzmat innej soczewki jest statkiem na jego oceanie, świadkiem jego burzliwości, ale nie jej przyczyny. Rytm odcinka to rytm słyszalnego oddechu Jamiego, a przewrócony stół do piłkarzyków w tylnym rogu jest tak samo wywrócony do góry nogami, jak życie Jamiego.

Na dobre i na złe „Adolescence” wywołuje u widza uczucia swoich bohaterów: przesadzenie, dezorientację, coraz silniejsze pragnienie, by powiedzieć wszystkim, żeby usiedli i byli cicho przez pięć cholernych sekund. A także smutek, niedowierzanie, rozdarcie świata i poddanie się nigdy nie do końca zrozumieniu — niewiedzy, ale… wiedzy.