“ Spencer”, Wspaniały film Pabla Larraína o księżnej Dianie i o tym, jak uwolniła się od życia, które wybrała, życia, które uczyniło ją gwiazdą i życia, które ją zabijało, rozpoczyna się sekwencją, która jest wystawiona z mrugnięciem do głowy, aby spojrzeć jak thriller. Do posiadłości Sandringham, niedorzecznie dużej sześciopiętrowej wiejskiej rezydencji, która stoi na 20 000 akrów wybrzeża Norfolk, przybywa wojskowy konwój ze skrzyniami, które wyglądają, jakby musiały zawierać ponadwymiarową broń. Ale nie, po prostu niosą jedzenie — kaskady owoców i warzyw, homary wielkości AK-47. To wszystko w ramach przygotowań do trzydniowego weekendu Bożego Narodzenia, który brytyjska rodzina królewska spędzi w Sandringham. Spożywanie żywności — świeżej, słodkiej, pikantnej, soczystej, bogatej w swej obfitości — będzie w centrum uroczystości. Kiedy wchodzą kucharze, oni też spacer w formacji, a film przecina te paramilitarne rytuały kuchenne i widok małego, sportowego, zielonego samochodu jadącego przez wieś. Jest prowadzony przez Dianę (Kristen Stewart ), księżna Walii, a fakt, że jest sama, nie jest przypadkiem. Weekend jeszcze się jeszcze nie zaczął, a już film daje nam znać o dwóch rzeczach: że wyrywa się i że się zgubiła.

Dosłownie zagubiony. „Gdzie ja kurwa jestem?” mówi Diana, próbując trzymać mapę podczas jazdy. Powinna prawdopodobnie wiedzieć; to jej stara dzielnica — miejsce, w którym dorastała, zaledwie milę lub dwie od Sandringham. Ale teraz jest nie w humorze; zgubiła swój duchowy kompas. Zatrzymuje się więc na stacji benzynowej i idzie do kawiarni, by poprosić o pomoc. To komiczna sytuacja, ponieważ Diana, ubrana w czerwono-zieloną marynarkę w kratę, która wygląda, jakby musiała być Chanel, wie, że gdziekolwiek pójdzie, zostanie powitana jako ta, kim jest: najbardziej znana i uwielbiana kobieta na świecie. „Przepraszam”, mówi do nikogo w szczególności. „Szukam gdzieś. Absolutnie nie mam pojęcia, gdzie jestem”. To stwierdzenie można przeczytać na głębokim poziomie. Na razie jednak patrzymy i słuchamy Kristen Stewart, a słysząc, jak mówi te słowa, zaczynasz czuć mrowienie. Słowa są miękkie i atłasowe, ale wylewają się w szeptanym pośpiechu, w wybuchu dziewczęcej szczerości, która jest jednocześnie władcza i kokieteryjna. Widzimy, że Di zarządza pomieszczeniem, wyczuwając moc, która w niej jest. Wygląda też, jakby chciała się rozpłynąć.