W tym oszałamiająco filmowym dokumencie, nakręconym przez długoletniego operatora Rubena Östlunda, Fredrika Wenzela i nakręconym w USA, Włoszech, Korei Południowej i Kuwejcie, Gandini bada pojęcie pracy w XXI wieku, gdy automatyzacja i technologia zwalniają czas, i zadaje jaka może być przyszłość w społeczeństwie wolnym od pracy.

Jedną z inspiracji dla filmu, jak mówi Gandini, były pisma szwedzkiego socjologa Rolanda Paulsena na temat ideologii pracy, zakorzenionej w koncepcji etyki pracy wypracowanej około 350 lat temu.

„Było to bardzo istotne na początku rewolucji przemysłowej, ponieważ musieliśmy tak dużo budować. Wszyscy potrzebowali pracy, stało się to idealnym pomysłem na tamte czasy, a także stało się ideą religijną. Ale to nie jest zgodne z teraźniejszością, a już na pewno nie z przyszłością, jeśli technologia ma nam pomóc zaoszczędzić tyle czasu”.

Według ankiety Gallupa, o której mowa w filmie, 85% ludzi na całym świecie nie jest zaangażowanych w swoją pracę – Gallup definiuje zaangażowanie pracowników jako zaangażowanie i entuzjazm pracowników w ich pracy i miejscu pracy. A jednak pracownicy w USA rezygnują każdego roku z ponad 500 milionów godzin urlopu.

„To system wartości, który sprawia, że ​​pracujemy niezależnie od tego, jak wydajna staje się technologia. Zasadniczo [to] ta silna idea, że ​​​​powinniśmy pracować dla samej pracy”.

Korea Południowa ma podobną kulturę pracy, mówi, „ale przynajmniej próbują coś z tym zrobić” – dodaje, odnosząc się do fragmentu z rządowego filmu z Świat po pracy, który zachęca ludzi do spędzania czasu z rodziną niż długo pracować.

„Ten konkretny klip był w pewnym sensie esencją całego projektu: kiedy ludziom brakuje wyobraźni, jakie mogłoby być życie, kiedy trzeba im pomóc obrazami – tak też widzę mój film: potrzebujemy jakiegoś bodźca lub pomocy ponieważ nie możemy nawet pomyśleć o innym rodzaju relacji do pracy”.

Szukając odpowiedzi na tę przyszłość bez pracy, Gandini udaje się do Kuwejtu, gdzie każdy ma konstytucyjne prawo do pracy, ale gdzie nie ma wystarczająco dużo pracy dla wszystkich.

„Masz więc 20 osób wykonujących pracę jednej osoby: dostajesz pieniądze od państwa, aw zamian jesteś proszony o działanie, udawanie, że pracujesz…

„Pojechałem tam naprawdę z nadzieją, że może uda nam się znaleźć coś optymistycznego w [społeczeństwie] wolnym od pracy” — mówi Gandini.

Zapytany, czy spełniły się jego nadzieje, odpowiada zgodnie z prawdą: „Mają tyle pieniędzy, a mimo to siedzą za biurkami, jakby nie wyobrażali sobie niczego innego. To bardzo emocjonalnie, egzystencjalnie, przygnębiające: myśl, że robisz coś, co jest całkowicie bezużyteczne i jest tak znormalizowane”.