„Teksańska masakra piłą mechaniczną” — nie mylić z „Teksańską masakrą piłą mechaniczną” (1972) lub „Teksańską masakrą piłą mechaniczną” (2003) — jest dziewiątym filmem z prawie 50-letniej serii „Teksańska masakra piłą mechaniczną” . To także co najmniej czwarta „Teksańska masakra piłą mechaniczną 2” i co najmniej trzecia „Teksańska masakra piłą mechaniczną 2”, która ignoruje wszystkie pozostałe sequele.

Kanon? Co to jest kanon? Canon został wystrzelony z armaty i trafił w kilka pił łańcuchowych. Lub, jak ta franczyza lubi je czasami przeliterować, „piły łańcuchowe”.

Wszystko, co musisz wiedzieć, przechodząc do najnowszej części Davida Blue Garcii, to to, że w latach 70. grupa młodych podróżników zatrzymała się w rezydencji rodziny Sawyerów i wszyscy oprócz jednego zostali brutalnie zamordowani przez tę rodzinę kanibali. Jedyna ofiara, która przeżyła, Sally Hardesty (Olwen Fouéré, „Mandy”), została Texas Ranger, która przez dziesięciolecia polowała na nieuchwytnego seryjnego mordercę Leatherface'a (Mark Burnham, „Ultradźwięki”), ale do diabła, nigdy nie znalazła tego faceta. Będzie ważna później.

Teraz w świecie filmu tak zwana „Teksańska masakra piłą mechaniczną” stała się tematem tandetnych towarów i filmów dokumentalnych o prawdziwych zbrodniach, a najciekawszą rzeczą, która dzieje się w Harlow w Teksasie, jest nadchodząca bonanza nieruchomości . Młodzi przedsiębiorcy Melody (Sarah Yarkin, „Szczęśliwego dnia śmierci 2 U”) i Dante (Jacob Latimore, „The Chi”) wykupili każdy budynek w mieście i sprzedają witryny sklepowe po przystępnych cenach bogatym mieszczuchów miejskich, którzy przyjechali do miasta duchów eleganckim autobusem imprezowym, bo najwyraźniej o to chodzi. To jest rzecz, którą robią ludzie.