Pierwsza część Teściów nieco zaskoczyła widzów. Wesela mają w polskim kinie długą i bogatą tradycję, która odbija się na Wyspiańskim w tym ambitnym filmie. Czy to Wajda, czy Smarzowski, to pretekst do przyjrzenia się Polsce i Polakom. Wszystko to, co zamiatamy pod dywan i wykładamy na stół, by pochwalić się przed innymi: z wyjątkiem Testosteronu i Ataku paniki, te bardziej rozrywkowe filmy raczej nie zwalają z nóg i nie wykraczają poza utarte czy stereotypowe wyobrażenia. Z drugiej strony Teściowie to film, który rzadko trafia do mainstreamu.

Teściowie natomiast nie są ani uosobieniem narodowej podłości, ani satyrą, której ostrze wymierzone jest w sprawy wielkie i odbiegające od normy, ale czystym moralitetem, w którym zderzają się dwa obozy – bogaty i biedny, dwie klasy społeczne, panna młoda i pan młody. Ktoś ponosi koszty ślubu, ktoś nie chce lub chce je zmniejszyć; perspektywa dwóch rodzin stających się jedną przeraża wszystkich zaangażowanych z wyjątkiem pary młodej. W powietrzu wiszą starcia podobne do tych między rebeliantami a Gwiazdą Śmierci.

Pod kierownictwem reżysera Jakuba Michalczuka, Marcin Drochinski, Maja Ostaszewska, Iza Kuna i Adam Wołonowicz wykorzystują swoje talenty komediowe, a montażysta Wojciech Włodarski doskonale wyczuwa rytm i tempo niezbędne dla tego rodzaju humoru wsparcie w swojej pracy. Nie jest ani za szybko, ani za wolno. Gagi i słowa muszą być odpowiednio poprowadzone i eksplodować w danym momencie, by zadziałać. I to właśnie dzieje się w „Teściach”. A w „Teściach 2”?