W Tyle co nic cały film, Dębowski eksploruje realizm poprzez parady dokumentalny styl filmowania, często korzystając z kamery z ręki i długich ujęć autorstwa Oleksandra Pozdnyakova, zrezygnował także z muzyki. Na ekranie pojawia się wiele nowych twarzy, w tym cenionych aktorów teatralnych, którzy przenieśli się z desek sceny prosto na polską wiejską ziemię.

Niemniej jednak, film ten nie skupia się na biografii reżysera ani scenarzysty, a Dębowski musiał zdobyć zrozumienie dla życia na polskiej wsi poprzez gruntowne badania terenowe przeprowadzone z ekipą kilka tygodni przed zdjęciami. Jednakże, mimo tych starań, film nie oferuje zbyt wiele w kwestii poznania polskich rolników; jego aspekt wiejski i rolniczy wydaje się bardziej pretekstowy, z naciskiem na uniwersalne elementy, co stanowi pewną szkodę.

Perspektywa outsidera jest widoczna przede wszystkim w próbie objęcia przez film jednocześnie indywidualnej tragedii oraz szerszego kontekstu społeczno-politycznego, co niestety kończy się drogą na skróty. Środowisko społeczne w Tyle co nic cały film nie służy bowiem do ujawnienia głębszych, interesujących warstw postaci, a niektóre z nich ryzykują stanie się jednowymiarowymi „typami” (jak ksiądz, żona, polityk). Brakuje tu silnego, autorskiego stylu czy wyrazistych, charyzmatycznych postaci wiejskiego życia, które możemy znaleźć np. w „Bożym Ciele” Jana Komasy czy „W imię” Małgorzaty Szumowskiej.

Nawet w kontekście wiejskiej scenerii, konflikt wewnętrzny głównego bohatera oraz postaci drugoplanowe nie są tak poruszające, jak w „Dzikich różach” Anny Jadowskiej, a sam film nie jest tak innowacyjny pod względem inscenizacyjnym, jak „Supernova” Bartosza Kruhlika, również wyprodukowany przez Studio Munka kilka lat wcześniej.

W tych wszystkich filmach Tyle co nic cda twórcy zdołali w różny sposób połączyć realizm społeczny z dosadnym autorskim komentarzem. „Tyle co nic” natomiast wydaje się unikać tego drugiego, próbując zamiast tego przedstawić więcej obrazów, niż stworzyć głębszą wizję artystyczną. Troska o wierność obrazowi życia na polskiej wsi, być może wynikająca z nadmiernego zainteresowania tym tematem w opinii publicznej, okazuje się niewystarczająca, aby stworzyć pełnokrwistą fabułę i zapadających w pamięć bohaterów.

Być może „Tyle co nic” jest dowodem na to, że badania terenowe powinny być prowadzone bliżej własnego doświadczenia, aby uniknąć pokusy powierzchowności i zamiast tego skupić się na głębszej analizie. Mam nadzieję, że kolejne filmy Dębowskiego jak Tyle co nic online będą podążały właśnie tą ścieżką.