Każdy fan Wonka cały film i fabryki czekolady” (1971) uwielbia scenę, w której Gene Wilder, jako mistyczny producent cukierków, zabiera swoich gości w psychodeliczną przejażdżkę tunelem, przemykając przez wnętrzności Fabryki Czekolady, śpiewając krótki wiersz („Nie ma ziemskiego sposobu, aby dowiedzieć się, w jakim kierunku zmierzamy…”), z każdą sekundą stając się coraz bardziej zły i histeryczny. Wonka Wildera był kochany, ale miał ukrytą maniakalną stronę.

A w „Charlie i fabryka czekolady”, majestatycznie zwariowanym remake'u Tima Burtona z 2005 roku, Johnny Depp, będący wówczas u szczytu swojej sławy filmowej, wcielił się w rolę Deppa, grając Wonkę online jak jakąś zwariowaną wampiryczną skrzyżowanie Anny Wintour i Michaela Jacksona.

Ale w „Wonce”, zabawnym, porywającym, nienagannie zainscenizowanym, oszałamiająco staroświeckim muzycznym prequelu do legendarnej opowieści o Roaldzie Dahlu, Timothée Chalamet gra tytułowy bohater jako promieniująca dusza musującej dobroci.

Jego czekoladowa pasja jest obecna (prawie go to definiuje), ale problemy zniknęły; podobnie jak wszelkie ślady ciemnej strony. Wonka cały film, młody mężczyzna w wieku około 25 lat, przybywa do Londynu po siedmiu latach żeglowania po całym świecie, podczas którego przeczesywał odległe krainy w poszukiwaniu rzadkich przysmaków, które nadadzą jego cukierkom transcendentny smak.

Ma swoje przepisy na słodycze, takie jak hoverchoc, czekoladowe jajko z robakiem w środku, który powoduje lewitację, i ma swój wygląd (długi fioletowy płaszcz, kamizelka, fartuch, wymięty cylinder). Ale przede wszystkim ma swoje marzenie: podnieść świat, udostępniając wszystkim cud swoich cukierków.