„X” to sprytny i żywiołowy powrót do mniej niewinnych czasów, kiedy filmy mogły być niegrzeczne, haniebne i idiosynkratyczne. W szczególności dwa rodzaje filmów: brudny i przerażający. Ten chytry i paskudny obraz, którego akcja toczy się w 1979 roku, zanim internet sprawił, że pornografia stała się wszechobecna i zanim ktokolwiek zaczął przemawiać do „podwyższonego horroru”, twierdzi, że ciało i krew brudnej rozrywki to dosłownie z krwi i kości.

Nie żeby reżyser, Ti West, po prostu powielał tanie, tandetne emocje z dawnych czasów. West, którego wcześniejsze filmy to „Dom diabła” i „Sakrament”, jest zarówno sprytnym rzemieślnikiem, jak i intelektualistą gatunkowym. Pośród seksu i rzezi prowadzi zaawansowane seminarium na temat przyjemności wizualnej i kina narracyjnego.

A także krótki kurs historii filmu, ze szczególnym uwzględnieniem „Teksańskiej masakry piłą mechaniczną” oraz okrzyków „Psycho” i „Debbie robi Dallas”. Ten punkt orientacyjny dla X (później zaadaptowany do musicalu Off Broadway ) stanowi inspirację dla sześciu Teksańczyków, którzy pojawiają się na zrujnowanej farmie, by nakręcić hard-core'ową twórczość zatytułowaną „The Farmer's Daughters”. Rzeczywisty rolnik, najwyraźniej bezdzietny staruch o imieniu Howard (Stephen Ure), wynajął im barak na swojej posiadłości. On i jego żona mieszkają w skrzypiącym, przerażającym głównym domu.

Obsada i ekipa składa się z trzech wykonawców — dwóch kobiet i mężczyzny, klasycznego heteroseksualnego porno — reżysera, technika i zarozumiałego przedsiębiorcy, który twierdzi, że jest producentem wykonawczym. Ten facet, Wayne (Martin Henderson), jest również romantycznie związany z jedną z gwiazd, Maxine (Mia Goth), która marzy o wielkim hollywoodzkim okresie. Jej weterani, Bobby-Lynne (Brittany Snow) i Jackson (Scott Mescudi, znany również jako raper Kid Cudi), są również parą, podobnie jak reżyser RJ (Owen Campbell) i Lorraine (Jenna Ortega) , który zajmuje się dźwiękiem i jest, przynajmniej na chwilę, wyznaczonym pruderią.

Ponieważ „X” to slasher, niczego nie psuje fakt, że większość z tych ludzi nie wyjdzie z tego żywa. Siekiera, widły i strzelba są w zasięgu ręki, a na dodatek w stawie jest aligator. Howard i jego żona, Pearl, wydzielają złowrogie wibracje, a talent Westa do powiększania, przycinania, manipulowania punktem widzenia i nakładania na siebie złowrogich dźwięków tworzy niepowtarzalne oczekiwanie na zagładę.

Ale kolejność zgonów, motywy chaosu i tożsamość ocalałego mogą nie do końca odpowiadać twoim oczekiwaniom. Przede wszystkim, stary obwód łączący horror i kobiecą seksualność – kanonicznie przedstawiony w badaniu Carol J. Clover z 1992 roku „Mężczyźni, kobiety i piły łańcuchowe” – został ponownie podłączony. Zanim to się skończy, film wyszedł z dawnego pastiszu na nowe, interesujące terytorium, odsłaniając feministyczny wymiar tradycji horroru, która mogła istnieć przez cały czas. (Ponieważ West podobno już pracuje nad prequelem, dalsze badania mogą być w przygotowaniu.)