Trudno mówić o czasach PRL-u jako o czasach beztroski. „Zupa nic” nie skupia się jednak mrocznych punktach polskiej historii, lecz na codziennym życiu wypełnionym codziennymi radościami i smutkami. Głównymi bohaterami filmu są Ela i Tadek Makowscy (Kinga Preis i Adam Woronowicz), dla których dzień bez małżeńskiego konfliktu zdaje się być dniem straconym. Makowscy toczą zacięte boje o kartki, kolejki i brak smykałki do interesów, która pozwoliłaby im na bardziej dostatnie życie. Prawda jest jednak taka, że oboje są dokładnie takimi samymi pociesznymi antysytemowcami, którzy nie potrafią się układać z władzą, lawirować i oszukiwać, by osiągać osobiste zyski. Stawia ich to na przegranej pozycji w świecie, w którym trudno coś osiągnąć bez kombinowania, ale jednocześnie czyni też z nich moralnych zwycięzców i budzących ogromną sympatię bohaterów. Ela bierze wprawdzie udział w strajkach i działa w Solidarności, ale tak ona, jak i Tadek, nie są wielkimi bojownikami o wolność, którzy obalają reżim. Ich życiowa postawa wobec systemu pokazuje jednak, że można się nawet upić dzień przed wigilią albo paradować na klatce schodowej w samym szlafroku i wciąż pozostać najbardziej przyzwoitą parą w otoczeniu.

Kinga Preis i Adam Woronowicz doskonale sprawdzili się w rolach małżonków, którzy godzą się równie namiętnie, jak się kłócą. Ich kreacje aktorskie nie są przerysowane, dzięki czemu nie obserwujemy skeczy rodem z polskiej sceny kabaretowej. Zamiast karykatury i parodii, o które łatwo by było w niektórych scenach z „Zupy nic”, otrzymujemy ciepły i szczery obraz dwojga porywczych, kochających się ludzi, których więź jest nie tylko pełna napięć, ale też czułości i wzajemnej troski.