Ponieważ tak duża część historii jest ukryta w tajemnicy, to występy mają na celu przeciągnięcie widza. Sexton i Essoe to dwaj z najbardziej konsekwentnych aktorów pracujących i z łatwością radzą sobie z tym zadaniem. Chociaż narracja jest ściślej związana z Georgem, Essoe wykonuje świetną robotę z Sophie. Rozdarta między profesjonalizmem a konfrontacją z twarzą swojej dawnej miłości, Sophie znajduje się w emocjonalnym rozterce. Sexton ma mniejszą głębię swojej postaci, ale tylko dlatego, że George nie pamięta, kim jest.

Praca przedstawiona Sextonowi ma na celu utrzymanie wysokiego poziomu oszołomienia i zamieszania, gdy George stara się na nowo połączyć z otaczającym go światem. Ogromne uznanie należy się również Sextonowi za zgodę na spędzenie czasu przed ekranem w ukryciu pod inwazyjną protezą twarzy. Twarz aktora to ich zawód, a zniekształcenie jej jest zawsze zniechęcającą perspektywą dla kogoś w tym zawodzie, ale Sexton przyjmuje to spokojnie. Udaje mu się też działać poprzez makijaż, gdzie tak wielu gubi się wśród efektów.

Technicznie rzecz biorąc, Faceless nie jest zbyt efektowny, skupiając się bardziej na byciu strukturalnie solidnym i złożonym. Nie ma wielkich stylistycznych zalotów, ale jest to film, który nie próbuje wymyślać koła na nowo i jest o wiele bardziej zainteresowany tym, aby historia mówiła sama za siebie. Niektórzy mogą być rozczarowani przekraczaniem granic, ale nie każdy projekt każdego filmowca musi być zaskoczony lub skonfrontowany. Dzięki Faceless Sarmiento łagodzi kontrowersje i wysuwa historię na pierwszy plan, przedstawiając intrygującą tajemnicę, w której widz może się zatracić