Ojciec Online • Gdzie obejrzeć?
Niektóre wersje w Ojciec cały film powtarzają się raz po raz – na przykład o tym, gdzie położył swój ukochany zegarek lub okrutne traktowanie, jakie zadał swojej poprzedniej opiekunce w domu. I kiedy wydaje nam się, że wpadamy w rytm „Ojca”, zmienia się tempo i grający. Może to nie jest mieszkanie Anthony'ego – może Anne i ona go przyjęła, żeby u niej zamieszkał. Może mimo wszystko ma męża, Paula (Rufus Sewell), z którym nadal mieszka.
Wstęp
A może teraz gra ją Olivia Williams w sprytnej obsadzie, biorąc pod uwagę ich podobne cechy. Przybycie Imogen Poots jako potencjalny kandydat do opieki nad Anthonym zapewnia trochę słońca, ponieważ daje mu możliwość flirtowania z ładną młodą kobietą.
Jest napalony i czarujący, gdy żartobliwie oświadcza: „Czas na aperitif!” Ale ona też przypomina mu jego drugą córkę, która była artystką, i cokolwiek stało się z jej obrazem, który wisiał nad kominkiem w Ojciec online?
Pierwsze spotkanie Anthony'ego z Laurą graną przez Pootsa jest doskonałym przykładem na to, jakim szokiem może być, gdy Zeller wyciąga spod nas dywan – nigdy w sztuczny sposób, ale raczej jako odzwierciedlenie wstrząsających zmian zachodzących w umyśle i nastroju bohatera. My też je czujemy.
Fragment rozmowy
Niektóre wersje tego rodzaju rozmów powtarzają się raz po raz – na przykład o tym, gdzie położył swój ukochany zegarek lub okrutne traktowanie, jakie zadał swojej poprzedniej opiekunce w domu. I kiedy wydaje nam się, że wpadamy w rytm „Ojca”, zmienia się tempo i grający. Może to nie jest mieszkanie Anthony'ego – może Anne i ona go przyjęła, żeby u niej zamieszkał. Może mimo wszystko ma męża, Paula (Rufus Sewell), z którym nadal mieszka.
A może teraz gra ją Olivia Williams w sprytnej obsadzie, biorąc pod uwagę ich podobne cechy. Przybycie Imogen Poots jako potencjalny kandydat do opieki nad Anthonym zapewnia trochę słońca, ponieważ daje mu możliwość flirtowania z ładną młodą kobietą. Jest napalony i czarujący, gdy żartobliwie oświadcza: „Czas na aperitif!” Ale ona też przypomina mu jego drugą córkę, która była artystką, i cokolwiek stało się z jej obrazem, który wisiał nad kominkiem…?
Pierwsze spotkanie Anthony'ego z Laurą graną przez Pootsa jest doskonałym przykładem na to, jakim szokiem może być, gdy Zeller wyciąga spod nas dywan – nigdy w sztuczny sposób, ale raczej jako odzwierciedlenie wstrząsających zmian zachodzących w umyśle i nastroju bohatera. My też je czujemy.
Projekcja i montaż
Projekcja „Ojca” jest tak subtelnym, że będziesz chciał przewinąć kilka sekund do tyłu tylko po to, aby docenić niewielkie zmiany. Niezależnie od tego, czy chodzi o różne kafelki na tylnej ściance kuchni, przearanżowaną sypialnię czy białą torbę na zakupy zamiast niebieskiej, w której trzyma się kurczaka do upieczenia tej nocy, scenograf Peter Francis w żywy sposób tworzy różne wersje tej samej, zamkniętej scenerii.
A jaki redaktor Yorgos Lamprinos robi tutaj jest tak skomplikowane, a jednocześnie tak dyskretne, że to jak magiczna sztuczka na naszych oczach. Lamprinos, zdobywca nagrody Stowarzyszenia Krytyków Filmowych w Los Angeles za najlepszy montaż, miał trudne zadanie stworzenia historii, która jest jednocześnie zagmatwana i fascynująca, i elegancko sprostał temu wyzwaniu.
A ścieżka dźwiękowa Ludovico Einaudiego, którego muzyka pojawiła się ostatnio także we wspaniałym „Nomadland” Chloé Zhao, odzwierciedla występy w sposób, w jaki szarpie nasze serca, nie będąc ckliwym.
Płynny charakter narracji
Płynny charakter narracji przywodzi na myśl boleśnie melancholijny dramat Charliego Kaufmana „I'm Thinking of Ending Things” z zeszłej jesieni.
Podczas gdy historia Kaufmana była głęboko przesiąknięta surrealizmem będącym jego znakiem rozpoznawczym, smutne w obu filmach jest sposób, w jaki przedstawiają pojęcia domu i rodziny – które powinny być bezpieczną przystanią – jako efemeryczne. Ludzie i obrazy, na których polegamy, aby nas zdefiniować, mogą wyglądać znajomo, ale coś jest nieco nie tak i to jest głęboko niepokojące. Podejście Zellera jest bardziej konwencjonalne, ale równie silne.
Ojciec cały film przeprowadza nas przez labirynt strachu i utraty w taki sposób, że mamy wrażenie, że sami jesteśmy głęboko osadzeni w umyśle bohatera. I nie możemy uciec.
Dzięki hiperlinkom w powyższym spisie treści możesz łatwo przejść do wybranej sekcji. Klikając na odpowiedni link, zostaniesz przeniesiony bezpośrednio do danego fragmentu tekstu.
Spis treści