Whiplash Online • Gdzie obejrzeć?
Whiplash cał film to kinowa adrenalina. W czasach, gdy tak wiele filmów wydaje się bardziej dopracowanych przez grupy fokusowe lub menedżerów marketingu, jest to głęboko osobisty i żywy dramat.
Whiplash to kinowa adrenalina. W czasach, gdy tak wiele filmów wydaje się bardziej dopracowanych przez grupy fokusowe lub menedżerów marketingu, jest to głęboko osobisty i żywy dramat.
Opis filmu
Damien Chazelle podjął stosunkowo stateczny temat, taki jak związek między uczniem muzyki a jego nauczycielem, i zamienił go w thriller zbudowany na błyskotliwym nurcie komentarzy społecznych na temat tego, co trzeba zrobić, aby przetrwać w coraz bardziej konkurencyjnym i bezwzględnym świecie.
Jak daleko jesteś w stanie się posunąć, aby odnieść sukces? Jak daleko jesteś w stanie popchnąć kogoś innego, aby zmusić go do wejścia na ścieżkę sukcesu? Dzięki dwóm elektrycznym występom, najdokładniejszemu montażowi w filmie Whiplash online w tym roku i śmiałemu scenariuszowi, który wbija się w kąt, a potem jakimś cudem znajduje nieoczekiwane wyjście,
Whiplash zapiera dech w piersiach jak solo na perkusji, wznosząc się i opadając dokładnie tak, jak nadzieje i marzenia jego bohatera wspinają się i rozbijają.
Wzrost napięcia
Młody mężczyzna imieniem Andrew Neyman (Miles Teller) ćwiczy do późna w nocy w swojej nowojorskiej szkole muzycznej, jednej z najlepszych w kraju, kiedy jego gra na perkusji wpada w ucho niesławnego pana Fletchera (JK Simmons), najważniejszego nauczyciela w szkole i dyrygent jej najważniejszego zespołu jazzowego.
Fletcher zatrzymuje się, słucha, wyda kilka poleceń młodemu mężczyźnie i idzie dalej, najwyraźniej niezadowolony z tego, co usłyszał. Andrew miał swoją szansę, tę jedną krótką chwilę, którą wielu z nas ma, by zaimponować ludziom, którzy mogą zmienić nasze życie, i nie wykorzystał jej.
Wraca do swojego rutynowego zespołu klasowego, mówiąc swojemu tacie (cudownie autentyczny Paul Reiser), że jego szansa na awans prawdopodobnie go ominęła.
Wybitne kreacje
Oczywiście odprawa Andrew przez Fletchera w tej pierwszej scenie jest tylko pierwszym z wielu przykładów tego, co można grzecznie nazwać jego „stylem nauczania”.
Fletcher lubi opowiadać apokryficzną historię o tym, jak Jo Jones rzucił talerzem w głowę Charliego Parkera pewnej nocy, kiedy ten coś schrzanił, doprowadzając go tym samym do punktu krytycznego, w którym stał się Birdem.
Czy bez tego talerza historia muzyki byłaby taka sama? Czy Charlie Parker wróciłby do domu, udoskonalił się, ćwiczył i napędzał się bez groźby nie tylko porażki, ale i przemocy fizycznej?
Fletcher stosuje na swoich uczniach tego rodzaju barbarzyńskie techniki: rzucanie meblami, wyzywanie Andrew, granie w gry umysłowe i fizyczne torturowanie go powtarzającymi się solówkami perkusyjnymi, aż krwawi na zestawie. Ale ta krew karmi jego muzyczną pasję. I Andrzej kwitnie.
Dynamiczne wykonanie
Miles Teller, świetny w przełomowych rolach w „Króliczej dziurze” i „The Spectacular Now”, wykonuje tu najlepszą pracę w swojej młodej karierze jako Andrew, znajdując idealną mieszankę niepewności i pewności siebie, która jest uwikłana w rdzeń młodego talentu.
Andrew jest z natury pełen obaw, ale wie też, że ma zapał, pasję i wyjątkowe umiejętności. Teller podąża tą linią, nigdy się nie wahając, dodając Andrew zbytniej pewności siebie, jednocześnie ostrożnie pozwalając widzom zobaczyć iskrę, która napędza Fletchera.
Jeśli chodzi o Simmonsa, Fletcher mógł być taką karykaturą w rękach niewłaściwego aktora. Przesadny, obelżywy nauczyciel to część pełna pułapek. Simmons nie pasuje do żadnego z nich. Idzie po takiej linii, że nawet po tym, jak na ekranie rozwinęły się nieludzkie gry umysłowe i fizyczne znęcanie się, które powinny skutkować postawieniem zarzutów prawnych, Fletcher nas pociąga w Whiplash cały film.
Nie myli się w 100%, kiedy mówi, że najniebezpieczniejszymi dwoma słowami w języku angielskim są „dobra robota”. Niezależnie od tego, czy uważasz, że to właściwe podejście, czy nie, żyjemy w czasach pochwał, w których zachęcanie jest narzędziem nauczania, a każde dziecko otrzymuje medal za udział.
Czy prawdziwe talenty zostały pozostawione na pastwę losu, ponieważ były przelane? Simmons doskonale oddaje popęd mężczyzny, który wierzy, że jego nadmierny nacisk jest jedynym sposobem na wyprodukowanie diamentu.
Montaż i zdjęcia
Chociaż Whiplash cały film byłby filmem godnym uwagi wyłącznie ze względu na kreacje Tellera i Simmonsa, osiąga inny poziom, gdy weźmie się pod uwagę wykonanie jego tempa. Montażysta Tom Cross i autorka zdjęć Sharone Meir często umieszczają nas na scenie z Andrew i Fletcherem, tnąc i przesuwając w rytm rytmu bębna.
Jest co najmniej urzekający, szczególnie w punkcie kulminacyjnym, który wytwarza większe napięcie niż jakikolwiek film akcji lub thriller w tym roku. Tytuł odnosi się do piosenki granej wielokrotnie w całym filmie Chazelle. Może to również odnosić się do tego poczucia zachwyconego wyczerpania, które poczujesz, gdy to się skończy.
Spis treści