W Dream Scenario cały film łysiejący, w okularach i uginający się pod ciężarem tysiąca rozczarowań Paul Matthews (Nicolas Cage) przechodzi przez „Scenariusz snów” z niechlujną biernością.

Na uniwersytecie, gdzie wykłada biologię ewolucyjną, jego studenci wzdychają i wiercą się; podczas lekcji o zebrach wyjaśnia, że ​​paski zapewniają im bezpieczeństwo, dzięki czemu nie wyróżniają się ze stada. Nie wyróżnia się cały klimat Paula.

Potem dowiaduje się, że w niewytłumaczalny sposób pojawiał się w snach ludzi. Na początku są to tylko marzenia rodziny i znajomych – jednej z jego córek, byłej dziewczyny – ale wkrótce jego najazdy rozprzestrzeniły się na zupełnie obcych ludzi.

Zabawny żart o bieganiu ma sen, w którym Paul odmawia odpowiedzi na wołania śniącego o pomoc: w jednym ze scenariuszy jego córka jest uderzana przez spadające przedmioty, podczas gdy Paul w Dream Scenario cały film spokojnie grabi liście; na innym uczniowi zagraża przesiąknięty krwią prześladowca, podczas gdy Paul, wędrując obok, odmawia interwencji. W świecie Paula, podobnie jak w naszym, można zyskać popularność, praktycznie nic nie robiąc.

Może się to wydawać pomysłem składającym się z jednego triku; jednak norweski scenarzysta i reżyser Kristoffer Borgli nasyca swój scenariusz smutkiem w Dream Scenario zalukaj, który na pierwszy plan wysuwa palącą się od dawna potrzebę uznania Paula. Podczas lunchu z byłą koleżanką ze studiów (Paula Boudreau), która niedawno opublikowała książkę o mrówkach, z napisaniem której sam miał trudności, atakuje ją za kradzież jednego z jego pomysłów.

Później odpycha się w defensywie, gdy była dziewczyna (Marnie McPhail Diamond) opisuje swoją bezczynność w swoim śnie o umierającym przyjacielu.